De schaduw van de wind

Zoals jullie ongetwijfeld weten leest jullie favoriete blogger wel eens zo af en toe een boek. Het heeft even geduurd, maar sinds vorige week heb ik weer eens een boek uitgelezen. Dat was “De schaduw van de wind” van Carlos Ruiz Zafon. Dat was een geweldig boek zeg! Ik ben niet zo’n hele boekenwurm, maar deze vond ik toch wel erg goed. In het kort kwam het hier op neer (nee, geen spoilers ) :
Daniel Sempere is de hoofdpersoon uit het boek. Hij woont in Barcelona in de jaren 40 van de vorige eeuw en dat is niet bepaald een prettige periode. Hij wordt als 12 jarige jongen meegenomen door zijn vader naar een geheime plek. Deze geheime plek is het kerkhof der vergeten boeken, hier liggen boeken opgeslagen die men allang vergeten is. Diep weggestopt om zo bewaard te blijven. Het is een gebruik dat als je er komt dat je een boek uitzoekt wat je adopteerd. Dit boek zul je altijd bij je houden en zorgen dat het niet verdwijnt. Daniel mag een boek uitzoeken en kiest “De schaduw van de wind” geschreven door ene Julian Carax. Voordat ze naar binnen gingen in het kerkhof sprak Daniel z’n vader de volgende woorden tegen hem:

“(…) wat je vandaag zult zien mag je aan niemand vertellen. Aan niemand.” “Zelfs niet aan mama?” informeert de jongen met gedempte stem. Zijn vader zucht, terwijl hij zich verschanst achter het trieste glimlachje dat hem als een schaduw door het leven volgt. “Natuurlijk wel”, antwoordt hij. “Voor haar hebben we geen geheimen. Haar kun je alles vertellen.”

Hiermee is de toon gezet. Toch is Daniel benieuwd naar wie nu die Julian Carax was en gaat op onderzoek uit. Hierdoor raakt hij uiteindelijk in allerlei zaken verwikkeld waar ie beter niet in had kunnen zitten . Je proeft de hele sfeer van die jaren zo goed in het boek. Het oude barcelona, corruptie (bij de politie bijvoorbeeld), verraad, bedreigingen, liefde, haat, alles zit erin. In het begin moet het verhaal even op gang komen, maar als het dan op gang is gaat het ook behoorlijk snel van de ene gebeurtenis naar de andere.

Aan het eind volgt nog een stukje over het leven van Daniel jaren later. Een leuk detail is dat het boek begint en eindigt met bovenstaande zinnetje. In het begin is het de vader van Daniel die dag zegt, aan het eind loopt Daniel met zijn zoon weer naar het kerkhof der vergeten boeken en is het cirkeltje weer rond.

Al met al een heel avontuur en erg goed geschreven! Hij heeft weer nieuw boek “Het spel van de Engel”, maar dat is me nog iets te duur (25 euro). Dit boek had ik voor een tientje te pakken bij V&D destijds. Even afwachten dus tot die ook in de budgetbak komt te liggen, heb ik weer wat te doen…

Willem Wilmink Festival

Vandaag even op pad geweest naar de Javastraat om daar een WWW (Willem Wilmink Wandelroute) op te halen. Deze routes waren vandaag verkrijgbaar in het kader van het Willem Wilminkfestival. Willem Wilmink heeft een groot deel van zijn leven in het mooie Enschede gewoond aan de Javastraat. Hij heeft Enschede en de Javastraat behoorlijk vaak bezongen en geprezen in zijn gedichten. Ik had me nooit echt in hem verdiept, maar heb vanochtend eens even wat verhaaltjes van hem gezocht op internet. Er zitten wel leuke, vaak grappige, gedichtjes bij.

Waarschijnlijk kent iedereen stiekem wel iets van zijn hand, hij heeft teksten geschreven voor bijvoorbeeld het klokhuis, de film van ome Willem, Sesamstraat, kinderen voor kinderen en de stratenmaker op zee show. Daarnaast is er nog wel veel in Enschede van hem terug te vinden. Bijvoorbeeld bij de vuurwerkramp kwam het gedicht “Enschede huilt” van zijn hand. Ook zijn er boekjes vol met gedichtjes uitgekomen, meestal overal heel normale “gewone mensen” dingen. Beroemd worden, verplichte verjaardagsbezoekjes, de oorlog en De dood.

Ook heeft hij een hele gedichtenbundel geschreven over de Javastraat in Enschede. Daarin staan grappige dingen die zoal gebeurden in de straat. De dorpsgek die zo af en toe langskwam , over een verstandelijk gehandicapte jongen die altijd mee kwam voetballen en de multi-culti samenleving. Die Javastraat is her en der nog steeds wel volksbuurt achtig. Ik liep er rond te kijken en ze hadden her en der Willem Wilmink gedichten en andere leuke dingen op de ramen geplakt. Halverwege lande ik aan bij een stel buurtbewoners die biertjes aanboden voor 50 cent. Dus daar ben ik maar even gaan buurten, was wel gezellig

Het geboortehuis van Willem Wilmink

Hij was veel te bekennen in de stad vroeger, bijvoorbeeld in zijn stamkroeg Het bolwerk (die zit tegenover Fred en Douwe). Verder was ie een graag geziene gast overal en nergens. Ja, die Wilmink was een markant figuur en stiekem vind ik zijn werk best wel leuk. Heb zelfs voor de gelegenheid nog maar even een CD gekocht waarop Herman van Veen (Spetter pieter pater…) gedichten/liedjes van Willem Wilmink voordraagt. Een beetje zoetsappig, maar wel leuk

Randy Pausch, The last lecture

Wauw, ik ben even helemaal de weg kwijt. Ik heb gisteren bijna in een adem het boek “Nu ik dood zal gaan” van Randy Pausch uit gelezen. Ik ben niet zo’n hele boekenwurm, maar sommige boeken boeien me gewoon.

Het boek gaat over “The last lecture” van Randy Pausch. Randy was een amerikaanse universitair docent op het gebied van Informatica. Hij werkte op de Carnegie Mellon universiteit in Amerika en stond bekend als een bijzonder figuur, een dromer, een man met visie zo af en toe. In 2006 (hij was 45) werd bij hem kanker geconstateerd en na een behandeling van een jaar werd duidelijk dat men niets voor hem kon doen. Hij kreeg te horen dat hij nog een maand of 6 te leven had. Een moment waarop je zou verwachten dat z’n wereld instorte. Niets was minder waar! Hij leefde nog uitbundig en besloot om voor zijn dood nog 1 spectaculair college te geven. En dan niet een college over 1 of ander saai Informatica onderwerp, maar over het leven. Hoe keek hij tegen het leven aan? Wat had hij geleerd en bereikt? De diepere gedachte hierachter was dat dit college zou worden opgenomen voor zijn (ten tijde van de diagnose nog jonge) kinderen, zodat ze als ze ouder waren het nog eens terug konden zien en konden leren van hun vader.

In het boek (en het college) gaat het niet over doodgaan of ziek zijn, maar over leven! Hij vertelt over dromen die hij had als kind en hoe hij die verwezenlijkt had. Hij vertelt over dat hij altijd de grootste knuffelberen won op de kermis, maar daar nu niets meer aan heeft. Hij zet ze allemaal op ‘t podium en geeft ze weg aan wie het maar hebben wil. Hij vertelt over zijn droom voor Disney te werken en hoe die in vervulling ging en hij vertelt over zijn ouders: Zijn moeder noemde hem altijd Randolph, want dat klonk wat chiquer. Hij had hier geen boodschap aan, niets chique, geen nieuwste mode, maar gewoon heel normaal en eenvoudig.

Hij vertelt ook over een vriendin van hem die al een behoorlijke tijd in geldnood zat. Ze had schulden en was daardoor nogal gestresst. Ze ging elke dinsdagavond naar een of ander Yoga clubje om helemaal tot rust te komen. Daardoor kon ze er weer tegen en zo ging dat week naar week, jaar in jaar uit. Op een avond had hij eens met ‘r gepraat en samen rekenden ze uit dat ze door een halfjaartje op dinsdagavond te gaan afwassen bij een restaurant in plaats van te yoga-en de schulden kon aflossen. Dit heeft ze gedaan en het hele probleem was opgelost.

Een ander mooi verhaal is een verhaal over zijn auto. Hij en z’n vrouw hadden 2 auto’s, maar 1 ervan was echt zijn favoriet. Het was een overhippe cabrio en hij reed hier graag in door de buurt. 2 maanden na het bericht dat hij ongeneeslijk ziek was kreeg hij een e-mail van een vriendin die schreef dat ze iemand zo vrolijk en blij in een cabrio had zien rijden, dat moest wel iemand zijn die intens van het leven genoot. Toen ze iets beter keek zag ze dat hij het was.

Randy ging vaak op stap met een neefje en nichtje van hem. Deze waren nog jong en werden door hun ouders nog even toegesproken voordat ze bij hem in de auto stapten: “Niets vies maken en je netjes gedragen”. Op een dag reed hij met ze de straat uit en opende een blikje frisdrank. Vervolgens goot hij dit demonstratief over de achterbank heen. De kinderen waren verbaasd… Ze maakten de afspraak dat ze alles mochten doen die dag zolang ze het maar niet aan hun ouders vertelden. Ze hadden nog nooit zo’n lol gehad. Ook Randy niet…

Die bewuste cabrio stond op een dag op de oprit en zijn vrouw reed met de andere auto achteruit de garage uit en knalde hoog tegen de cabrio. Het gevolg was een paar mooie deuken in de motorkap. Zijn vrouw was de hele dag zenuwachtig over hoe ze dit nu toch aan Randy moest vertellen als hij thuis kwam. Hij kwam thuis, ze gingen eten en heel voorzichtig begon zijn vrouw erover. Toen het hoge woord eruit was vroeg zijn vrouw gelijk onder het eten of hij niet even moest kijken bij de auto en de verzekeringspapieren in moest vullen en dergelijke. Zijn antwoord was iets in de trant van dat het eten toch niet koud kon worden en dat een auto met deuken eigenlijk ook helemaal niet erg was. Hij reed toch nog? Sindsdien heeft hij tot zijn dood in een auto met deuken rondgereden.

Uiteindelijk is hij in 2008 overleden, maar hij heeft zijn “last lecture” met levenslessen nagelaten. Een geweldig mooi en inspirerend verhaal wat iedereen gezien of gelezen zou moeten hebben. Het is te bewonderen op Youtube, itunes en als boek te koop

The last lecture op Youtube
The last lecture op iTunes
The last lecture op de website van Carnegie Mellon University

Edit: En zelfs 1 van zijn grootste jeugddromen is nog uitgekomen voor zijn dood. Hij heeft een (kleine) rol in de nieuwe Star Trek film die we nu allemaal kunnen bekijken in de bioscoop.

Edit 2:Zijn weblog is ook nog online te bekijken en zijn homepage ook .