Dinsdagavond zeven uur. Ik sta te blauwbekken voor het kleinste theatertje van Nederland. Straks ga ik weer anderhalf uur theatersporten, mijn favoriete tijdbesteding van de afgelopen maanden. De meeste mensen kennen theatersport van de Lama’s op tv: geïmproviseerde scènetjes, gebaseerd op input vanuit het publiek.

Theatersport werkt met een aantal basisbeginselen: accepteren, risico nemen, teamdenken en loslaten. Die uitgangspunten kan ik zonder enige moeite dagelijks toepassen in mijn werk. Met accepteren wordt bedoeld dat je een situatie neemt zoals ie is. Een medespeler zegt tegen je: ‘Zullen we Fikkie uitlaten?. Het is dan de bedoeling dat je accepteert dat je dat gaat doen en dat er wellicht een hond, een riem of iets anders (virtueel) aanwezig is. Als docent word ik geacht input van studenten te accepteren, er onmiddellijk op in te spelen en er soms dingen bij te halen die er in eerste instantie helemaal niet waren.

Uw favoriete blogger aan het werk (als theatersporter)

Risico nemen is ongetwijfeld bekend. Ergens in durven te stappen zonder dat je weet waar het eindigt. Geen enkele scène bij theatersport is van tevoren bedacht en bij elke scène is het onduidelijk waar het eindigt. Vooraf overleggen met je medespelers is er niet bij. In mijn lessen ga ik het liefst met studenten op reis om samen nieuwe dingen te leren. Dat brengt een zeker risico met zich mee en dat moet je durven nemen.

Teamdenken slaat op de samenwerking met je team. Als theatersportgroep moet je elkaar feilloos aanvoelen. Een blik moet genoeg zijn om duidelijk te maken waar je naar toe wilt. Bij mijn werk als docent heb ik ook te maken met teams waarbij het essentieel is dat je elkaar aanvoelt en aanvult. Dat geldt voor zowel docententeams als studententeams.

Loslaten gaat over de kunst van het loslaten van je eigen ideeen. Ik kan van tevoren nog zo’n prachtige scène bedenken, maar als mijn medespelers wat anders doen of het publiek noemt een totaal ander onderwerp dan ik hoopte, dan moet ik mijn idee loslaten en meegaan in de flow. Dat geldt ook voor docenten. Je kunt een geweldige lessenreeks bedenken, maar als die niet aan blijkt te slaan bij je publiek is het de kunst om je oorspronkelijke idee los te durven laten en het anders te gaan doen.

Wanneer stuurt Saxion docenten op een cursus theatersport? Leuk en leerzaam!

2011 was toch wel een beetje het jaar van de dode wereldveranderaars. De meesten in negatieve zin, maar ook enkele in positieve zin. We zijn af van Osama Bin Laden, Gaddafi, en op de kop af ook nog Kim-Jong-Il. Dat is op zich mooi. Helaas zijn we ook af van mensen als Steve Jobs en ook is dit jaar ijsbeer Knut van ons heen gegaan, waar ik destijds nogal euh kapot van was

En als we het dan toch over allerlei rampspoed hebben: 2011 was ook het jaar van het vreselijke drama op Utoya. Ik heb dat van begin tot eind helemaal zitten volgen via Twitter. Van de eerste berichten van een ontploffing in Oslo, via een bericht met de strekking van “Er is iets aan de hand op een vakantie eiland” tot aan de vreselijk berichten en foto’s die vanaf het eiland kwamen. Een vreselijke dag.

Daarnaast zat ik ook nog live voor de televisie toen er een tsunami Japan binnen rolde. Ik zag live op CNN hoe wegen, weilanden, dorpen, etc weggevaagd werden. Dat was wel het meest surrealistische beeld wat ik ooit op tv heb gezien(Zie deze video vanaf 1:50). Ik zat er bovenop die ochtend en moest na deze beelden gezien te hebben snel weg op pad naar m’n BHV cursus. Tja, alles is betrekkelijk zullen we maar zeggen… Ik maakte er deze blogpost over.

Nou en dan hadden we ook nog de revoluties, lentes, hoe je het noemen wil. De arabische lente konden we ook live volgen via sociale media en ook de occupy bewegingen konden we volgen. Al is dat allemaal een beetje als een nachtkaars uitgegaan en bleken er vele occupy-ers te zijn die geen idee hadden wat ze kwamen doen.

Gelukkig waren er ook een boel leuke en mooie dingen te beleven in 2011. Al vergeet je die altijd sneller weer dan de heftige dramatische dingen. Zo werd er een iPad 2 aangekondigd, werd Twente net niet kampioen, maar brak er een bijna groter volksfeest uit dan toen ze dat wel werden. Geweldig was dat! En er kwam een televisieprogramma wat mij enorm geïnspireerd heeft, namelijk Over De Streep. Dat was steevast tranen met tuiten voor de televisie. Ook heb ik me dit jaar nog laten inspirereren door TEDxYouth. Een TED congres voor en door kinderen wat ik via de livestream toch een beetje heb bijgewoond.

En ach, de dingen die niet leuk waren maakte ik dan zelf wel weer leuk. Zo heb ik hartelijk gelachen om de berichtengeving rond een overal in Aalten en heb ik zo af en toe eens geblogd over de normale dingen van het leven die eigenlijk best absurd zijn. Iets over spiekerbokshangen enzo…

2011 was ook het jaar waarin ik begon met nadenken… Nou ja, dat deed ik al wel eerder, maar er was nog geen jaar waarop ik zoveel heb nagedacht als dit jaar . Bijvoorbeeld over het onderwijs, de vreselijke betutteling van kinderen en jongeren en allerlei andere onderwerpen. Als je de historie van dit blog bekijkt zie je wel wat ik bedoel.

Voor mij persoonlijk is er niet zoveel veranderd. Al ben ik wel begonnen met programmeren voor iOS, heb ik vele nieuwe mensen “leren kennen” via sociale media. Sommige zelfs persoonlijk. Maar heb ik me ook diverse keren afgevraagd of sociale media nou echt zo leuk is als het lijkt. Het blijft toch wat afstandelijk, vaak veel gemopper en gezeur en vaak genoeg lees ik ook vanalles wat ik eigenlijk helemaal niet weten wil.

De vooruitblik
2012 wordt een bewogen jaar. Het jaar van de mondigheid. Mondige jongeren die zich niet hun studiefinanciering laten afpakken en hun urennorm laten ophogen en die het niet pikken dan hun diploma’s stuk voor stuk minder waard blijken te worden. Het onderwijs zal een moeilijk jaar krijgen.
Het wordt ook een jaar van de wereldgebeurtenissen en crisis. In Europa gaan we een moeilijk jaar tegemoet en de amerikanen zullen zich wellicht ook niet rustig kunnen houden. De spanningen met de Iraniers en de Russen lopen verder op. Ook Noord-Korea zal zo af en toe van zich laten horen, de nieuwe leider moet even laten zien dat ie er is.

voor mij persoonlijk wordt dit een jaar waarin ik nog bewuster allerlei dingen wel of niet ga doen. Ik ga bewuster niet twitteren op allerlei momenten en wellicht zeg ik alle sociale media wel gedag en houd ik het bij bloggen. Ik ga bewuster me zo af en toe even ontrekken van het internet en wegduiken in de woonkamer met een goede serie of film. Ook ga ik kijken hoe ik mijn theatersportcarriere ( ) ga voortzetten en ga ik op het werk wat nieuwe uitdagingen aan. Ik heb ook al een lijstje met voornemens liggen die ik nog niet direct publiekelijk bekend ga maken, maar heel spectaculair is dat wellicht ook niet voor jullie, vooral voor mezelf. Kortom, het wordt een mooi jaar! Kom maar op 2012!

Vandaag was het 20 November: De dag van de internationale rechten van het kind en de dag waarop ook wereldwijd TEDxYouth evenementen worden gehouden. Wellicht zijn jullie al bekend met het fenomeen TED talks, praatjes door mensen met ideeën die de moeite waard zijn. TEDxYouth is een afsplitsing speciaal voor de jeugd. Het leuke was dat alles live werd gestreamt op internet. Ik heb dus vandaag 4 uur achter een stream gezeten. Vier uur die ik niet hadden willen missen!

De dag begon met Puck Meerburg, een 12-jarig jochie dat iPhone en iPad apps ontwikkeld. Waar veel kinderen van deze leeftijd liever de zondag doorbrengen met belletje trekken en spelen in de zandbak kwam hij speciaal naar Amsterdam om zijn verhaal te vertellen. Het gesprek was ingestoken als vraaggesprek. Puck werd bevraagd door Guido Crolla die zich ook wel Denkbeeldhouwer noemt. In het begin verliep het allemaal wat zenuwachtig, maar zodra het woord “Programmeren” genoemd werd sprong Puck op. Zijn ogen begonnen te twinkelen en hij begon te vertellen en al snel was de presentator de draad kwijt. Daarna zou er een demo volgen van Puck’s quiz app, maar door geklungel met het WiFi lukte dat niet. Spontaan werden er in de zaal hotspots opgezet om te proberen of de demo toch door kon gaan. Het jochie Puck noemde in al zijn jeugdige onschuldigheid ook nog even een WiFi wachtwoord wat ie helemaal niet had mogen noemen. Heerlijk, de toon was gezet!

Daarna kwam er de 14-jarige Marieke Peters met een inspirerend verhaal over haar wonderlamp. Ze had een lamp op d’r kamer hangen waaraan ze allerlei wijze spreuken hing. Daar maakte ze dan een mooi filmpje van en plaatste dat op Youtube. Dat filmpje werd opgepikt en mensen werden enthousiast. Er verschenen daarna meer van dat soort filmpjes. Een leuk, luchtig, maar inspirerend verhaal.

Iets heel anders kwam daarna: Meike Opdeijn, een begin twintiger die was getroffen door ziekte en de heftige gevolgen daarvan deed haar verhaal. Meike Obdeijn heeft de beslissing moeten nemen of ze haar been wilde laten afzetten of niet. Ze koos ervoor om dat te doen en om zo een nieuw leven te beginnen zonder pijn en ellende. Ze speelt nu rolstoeltennis en heeft de ambitie om naar de Paralympics te gaan. Een prachtige droom, waarover ze prachtig vertelde. De zaal zat ademloos te luisteren en ik, achter mijn livestream, ook.

Pelle Brakkee vertelde over zijn worsteling tussen zijn ondernemerschap en het onderwijs. De anekdote die me bij bleef was dat hij vroeg om hulp voor het schrijven van een businessplan en zijn economieleraar hem haarfijn vertelde dat hij 16 was en helemaal niet kon ondernemen. Het tegendeel bleek waar. Hiermee legde hij wat mij betreft ook pijnlijk bloot wat er schort aan het onderwijs in Nederland. We moeten veel meer luisteren naar de kinderen/jongeren. Ze hebben zoveel te vertellen! Dat bleek vandaag was.

Dan waren er nog George Tobal en Jossef Kallid. Een man van 25 en een jochie van 9 met beide eenzelfde verhaal over vluchten uit het land van herkomst. Er was echter 1 groot verschil: George had naar jaren onzekerheid uiteindelijk vorig jaar een verblijfsvergunning gekregen, maar Jossef nog niet. Ook dit gesprek was ingestoken als vraaggesprek. George vertelde zijn verhaal en wilde in gesprek gaan met het ventje Jossef. Echter, na 2 zinnen barstte het kind in tranen uit en werd er een filmpje ingestart. Daarna is het gesprek beëindigd. George lichtte later nog toe dat Jossef van slag was geraakt van het heftige verhaal van George. Een 9-jarig jongetje dat met 2 zinnen meer zegt dan menig politicus in 4 jaar. Heftig! (Kijken jullie mee vanuit Den Haag?)

Daarna kwam Danny Mekic. Volgens Sprout de meeste succesvolle jonge ondernemer van Nederland in 2009. Hij is nu 24 en is op zijn vijftiende begonnen met domeinbalie.nl. Net als meer jonge ondernemers heeft hij zijn school toen ook niet afgemaakt, maar dat inmiddels ruimschoots goedgemaakt met een studie rechten. Mooi om te zien hoe deze 24-jarige ontzettend zenuwachtig was voor een groep jonge high potentials. Achteraf gezien vond hij ze het mooiste publiek dat hij ooit gehad had.

Tot slot hield Richard De Hoop een geweldig inspirerend verhaal, waarin hij een tekst voordroeg met een somber beeld van onze huidige maatschappij. De tekst rolde op het projectiescherm achter hem op een Star Wars achtige manier voorbij. Vervolgens riep hij: “En als we dit nu eens omdraaien?”. De tekst kwam nu achterstevoren voorbij en hierdoor werden dezelfde zinnen ineens omgezet in een prachtig, motiverend verhaal. Erg knap gedaan!

Daarnaast trok hij nog een parallel tussen mensen en muziekinstrumenten. Luid schreeuwend en zingend werd de dag afgesloten en ook ik zat achter mijn laptop bijna mee te schreeuwen. Wat was het mooi! Het was een geweldig inspirerende dag! De hoofdboodschap was voor mij: “Jongeren, doe iets met je talent!”, I rest my case…

Super!

Nee, ik ben er klaar mee, met die computers en dan vooral computers van anderen. Ik heb in mijn leven heel wat afgeprutst met hardware en software, maar ben sinds enkele jaren op een punt aanbeland dat ik daar geen zin meer in heb. Hoe dat kan? Och, na 20 jaar heb je het wel eens gezien…

Het begon op de basisschool. We hadden welgeteld 1 computer met Windows 3.11 in de klas staan, maar die moest wel om de week naar een ander klaslokaal verplaatst worden omdat we meer klassen hadden dan computers. Mijn leraar van groep 8 toendertijd wist dat ik wel handig was met computers en vroeg me of ik het ding niet zodanig af kon richten dat het ding niets meer zou doen in de andere klas. Ietsje later hadden we uitbedacht dat we een “virus” moesten verzinnen en een dag later was mij GWBasic programmaatje klaar! Ik zette het ding in autoexec.bat en daardoor werd het direct bij het opstarten uitgevoerd. Het was helemaal geen virus, maar gewoon een programma’tje wat een scherm tevoorschijn toverde met de tekst: “Uw computer is besmet met het malta virus, schakel hem onmiddelijk uit”…. Als je echter de juiste toetsencombinatie indrukte startte ie gewoon door.

Nou, dat werkte. De juf van groep 4 was helemaal over d’r toeren en heeft de computeropa ingeschakeld. De computeropa is een week aan het zoeken geweest, maar kon niets vinden. Daarna is er een of ander bedrijf ingehuurd die de boel opgelost heeft (voor een zacht prijsje waarschijnlijk). Ik wist van niets…, mijn leraar van toendertijd ook niet .

Daarnaast zat ik thuis ook al te klooien met computers. We hadden ooit een uberhippe 486 met een 25Mhz processor. We vonden wel eens tijd dat het ding geupgrade moest worden. Een handige achterbuurjongen had nog een 40Mhz processor liggen en wilde ons die wel verkopen. We vroegen ook of hij ‘m erin wilde zetten, want dat had ik toendertijd nog nooit gedaan…. Hij ook niet blijkbaar… Gevolg: Computer kaduuk… Het ding is afgevoerd naar Computer SOS en na een week of twee kregen we ‘m terug met een nieuw moederbord en al. En ook nog een snellere processor! Kassa! Dat vonden vooral pa en ma erg leuk…. :-S

Zelf heb ik ook eens de legendarische geheugenreepjes fout gemaakt die velen wel eens gemaakt hebben: Het verkeerd om plaatsen van die dingen. Het was een reepje van 128 MB ofzo en daar had ik best veel geld voor betaald. Ze zaten dan weliswaar wel wat scheef in de brackets, maar dat had ik niet gezien. Toen ik daarna de computer aanzette klonk er een dof plofje en rook ie niet zo fris meer. Gelukkig had alleen de geheugenmodule het begeven en niet de hele computer.

Ik weet ook nog de dag dat we internet kregen. Dat was natuurlijk geweldig. We hadden een 14K4 modem en daarmee zoefden we over het internet. Dat ging niet zonder slag of stoot. Regelmatig stonden we bij internetprovider A1 op de stoep om bijvoorbeeld diskette’s op te halen met de nieuwste versie van Netscape of de WinSock drivers. Van die laatste heb ik tot enkele jaren geleden nog steeds nachtmerries gehad. Dat was mijn eerste aanraking met de Windows driver hel. Dat was weliswaar nog met Windows 3.11, maar heel veel beter is het de jaren daarop niet geworden.

Toen ik dat Windows gedoe en geschroef en vervangen van hardware wel eens een keer gezien had ben ik begonnen met een nieuwe uitdaging: Linux. Ik ben naar de winkel gerend en heb een versie van Suse gekocht. Gekocht? Ja, gekocht. Want het downloaden van internet en branden (hadden we wel eens een brander? Misschien net een 2x speed) was duurder dan het spul in de winkel kopen. Volgens mij kostte het geintje toen nog 80 gulden. Maar dan had je ook wat! Suse 6.3!

Nou, dat was erg leuk. Vooral het prutsen met de terminal was leuk. Al snel wilde ik een oude computer inrichten als server. Zo had ik een 486 die jarenlang als firewall heeft gediend in de meterkast. Daarnaast wilde ik ook spelen met het installeren van software. Installeren van webservers, dns-servers, etc. Ook het compilen van kernels werd een soort hobby. De kunst was een kernel te bouwen die precies voor jouw systeem was gebouwd, met geen overhead van andere drivers erin. Dat was erg leerzaam allemaal. Het compileren van een kernel en een Busybox basisset voor één of ander Palm device was wel het hoogtepunt! Wat was dat een feest toen dat werkte! Totaal onbruikbaar (zoooo traaaaaaaag), maar toch.

Toen ik daarvan de smaak te pakken had wilde ik op m’n desktop uiteraard Gentoo Linux hebben. De vrijheid daarin was groter dan in Suse, Debian en de andere smaakjes die ik geprobeerd had. Gentoo heb ik best lang gebruikt. Daarna ben ik over gegaan op Ubuntu. In tussentijds had ik diverse computers gekocht, desktopjes, laptopjes en ook de eerste EEE pc heb ik gehad.

Tja, en toen was ik er in één keer klaar mee. Ik had het gevoel alles wel gezien te hebben. Ik heb heel veel met Windows gedaan, tientallen keren geinstalleerd en geupgrade (van 3.11 tot server 2003) en de hele DLL en driver hel van voor tot achter gezien. Ik heb software ontwikkeld voor Windows met allerlei versies van Basic (Liberty Basic, Visual Basic) maar ook Borland Delphi, Borland C++ Builder, etc. Windows servers geinstalleerd (domain controllers, IIS, ISA server, etc). Het was leuk en leerzaam, maar ik ben er klaar mee. Hetzelfde geld voor Linux op de desktop. Ik heb het idee dat ik alles wel gezien heb en de ontwikkelingen een beetje stil staan. Op servers zweer ik nog steeds bij Debian of Ubuntu Linux. Maar verder ben ik er dus helemaal klaar mee. Uitgeprutst…

Ik wil tegenwoordig gewoon een computer die werkt. Ik wil niet meer schroeven, klooien en prutsen. Ik ben er helemaal klaar mee! Wat jullie?

Het speelt al een tijdje en ik vond dat ik het jullie maar eens moest vertellen. Het is niet iets dat je zomaar even vertelt, omdat er nogal een taboe op rust. Dus ik zal proberen het voorzichtig te brengen…

Zoals de titel al doet vermoeden gaat het over Svetlana (Niet te verwarren met SletVana). Een prachtige poolse/russische schone waar ik al maanden een soort geheime mailwisseling mee onderhoud. Nou ja, mailwisseling…, ze mailt mij vooral. Bijna elke dag is het wel raak en vind ik weer een mailtje van haar in mijn mailbox. Ik weet nog niet zo goed wat ik er mee moet.

Svetlana stuurt steevast mailtjes in krakemikkig Engels. Vaak met allerlei foto’s erbij enzo. Nou is dat niet erg. Ik ben ook niet zo goed in Engels en ik snap haar behoefte om met een woest aantrekkelijke gozer als mij te willen mailen. Ik bedoel, dat zou ik ook willen. En tja, ik spreek geen Pools, Russisch of andere oostblok taal en dus moet het maar in het Engels. Daar wil ik allemaal in meegaan, geen enkel probleem! Een ander issue is nog wel dat Svetlana nog niet zoveel van internetten en e-mailen begrijpt. Steevast stuurt ze namelijk elk mailtje met een ander afzenderadres. Heel gek, alsof ze elke keer een nieuw hotmail adres aanmaakt ofzo.

Het mailtje van Svetlana

Sowieso heb ik het idee dat ze niet helemaal eerlijk is tegen me. Ik weet niet helemaal maar waarom, maar 1 van de dingen is dat haar foto elke keer anders is. De ene dag is het een mooie blonde schone, de andere dag een dikke negerin en dan weer een broodmagere bruine. Je kunt me veel vertellen, maar zo snel veranderen mensen nou ook weer niet lijkt me. Daarnaast heb ik het idee dat ze me bedriegt met een ander. In het to-veld van het mailtje staan altijd allerlei mailadressen die niet van mij zijn. Heel gek… De verhalen in haar mailtjes zijn ook niet helemaal consistent. De ene dag zegt ze dat ze 26 is en op zoek naar een langdurige relatie. De andere keer is ze weer 23 en wil ze weer wat anders. Heel bijzonder allemaal…

Vandaag mailde ze dat ze m’n mailadres had gekregen van het agentschap “The Lonely Hearts”. Nou ben ik me niet bewust van het feit dat ik me daar ooit heb opgegeven, maar ok, het zou natuurlijk kunnen dat één van mijn vrienden zo aardig is geweest me daar op te geven. Overigens hoeven jullie dat niet te doen hoor. Ik snap dat het allemaal heel vriendelijk bedoeld is, maar ik vermaak me prima zo alleen hoor. Maar ja, Svetlana en haar verhalen bleven me intrigeren. het klopte allemaal net niet…

De grootste schrik kwam echter bij een zoektocht op internet. Zoals jullie zullen begrijpen zat ik avond aan avond te zoeken op Google of ik meer informatie over Svetlana kon vinden. Zo aan de zoekresultaten te zien kregen meer mensen mailtjes van haar en ergens op een forum vond ik een reactie van ene George die dat bevestigde. Verdorie! Svetlana heult ook met andere kerels! En niet zo weinig ook niet! Het antwoord wat die “George Grandpa” haar stuurt is helemaal belachelijk. Zo onbeschoft! Ik bedoel, ze kan dat niet helemaal eerlijk zijn geweest, maar zoiets mail je toch niet aan een leuke Russische of Poolse schone?

Maar ja, ondertussen twijfel ik. Ik vermoed dat ze me bedriegt, maar durf haar dat eigenlijk niet te vertellen. Misschien moet ik er maar eens een brief naar Mona aan wagen, of misschien zelfs wel Doctor Phil inschakelen. Ik weet zeker dat die geintresseerd in mijn verhaal, het is immers zo’n bijzonder verhaal. Ondertussen heb ik besloten even niet meer met haar te mailen. Ik kan me voorstellen dat jullie dat niet aardig vinden. Ter compensatie heb ik haar zojuist wel alle mailadressen van al mijn (Twitter, Facebook en IRL) vrienden gestuurd zodat ze jullie ook eens kan mailen. Ik heb erbij gezegd dat jullie het niet erg vinden als ze jullie wat vaker mailt, o omdat jullie verder toch ook niet zoveel te doen hebben. Ik bedoel, als je tijd hebt om deze hele blog uit te zitten heb je ook wel even tijd om wat aardigs terug te mailen naar Svetlana. Leuk idee he? Jullie doen mee he?

Disclaimer: Dat laatste is dus niet waar . Maar dat begrepen jullie hopelijk wel

Heel lang geleden heeft eens iemand bedacht dat het wel aardig was om onze kinderen en jongeren klaar te stomen voor de maatschappij. Dat moest dan gebeuren in een fenomeen dat men school ging noemen. In die school stond dan de meest wijze man van het dorp te vertellen hoe je moest rekenen, lezen en schrijven. Vroeger was je nadat je dat fatsoenlijk geleerd had wel zo’n beetje klaar en kon je aan het werk.

Een tijdje later vond waarschijnlijk iemand dat het wel aardig was om nog wat langer school aan te bieden om scholieren nog beter klaar te maken voor de maatschappij. Hier kreeg je als scholier een heleboel vakken waarvan je van de helft het nut niet direct inzag. De leraar voor de klas was een echte vakidioot die de opdracht had gekregen om jou zo veel mogelijk bij te brengen over geschiedenis, wiskunde, aardrijkskunde of economie (of al die andere vakken)…

Het systeem was dus vrij simpel: Een wijze man voor een klas die je vertelt hoe het moet. Vroeger dulde deze man absoluut geen tegenspraak, maar tegenwoordig valt dat niet meer te handhaven. De jeugd is mondigeren geworden en denkt zelf heel goed te weten wat ze willen en hoe het zit in de wereld. Het vak van docent wordt vooral op basis- en middelbare scholen moeilijker. Leerlingen willen niet naar school, zitten er omdat het moet en doen hun best om de docent zo gauw mogelijk gek te krijgen en dat lukt vaak heel aardig… Arme scholieren, arme docenten.

Ok, niet iedereen is zo. Er zullen leerlingen zijn die behoefte hebben aan een dergelijk strak systeem, maar er zijn er ook genoeg die dat niet hebben. Sterker nog, zij hebben last van het huidige systeem. De jongeren die echt menen te weten wat ze willen hebben iemand nodig om hun ideeën aan te spiegelen en hebben enorm de behoefte om zichzelf te ontplooien en niet in de hokjes te gaan zitten die de maatschappij voor hen bedacht heeft (wiskunde, economie, aardrijkskunde, etc). Het goede nieuws is dat ik denk dat we van die laatste groep er steeds meer krijgen. Het slechte nieuws is dat ons huidige onderwijssysteem daar helemaal niets mee kan en dat het er niet naar uit ziet dat we dat snel gaan veranderen met z’n allen. Gevolg: Een boel drop-outs. Ik hoor en zie ze nu al regelmatig voorbijkomen, bijvoorbeeld op m’n twitter timeline: Zogenaamde high-potentials die heel erg mooie dingen doen, maar niet hun diploma gaan halen omdat het onderwijssysteem niet met ze om kan gaan.

Er moet een systeem komen dat meer op maat is, waarbij we veel directer met het leven en de passies van de scholieren bezig zijn. Een veel belangrijkere verandering die daarvoor nodig is is echter dat wij (de maatschappij dat zijn wij!) onze hele mindset moeten veranderen. Even heel zwart-wit neergezet moeten we van het idee af dat jongeren van nature dom zijn, niets willen, er alleen maar zijn om leraren te pesten en het liefst de hele dag zuipen, roken, blowen en alles doen wat god verboden heeft. En ook dat ze vooral niet de behoefte hebben om ook maar iets zinnigs te leren. Zo moeten we ook van het idee af dat docenten er zijn om jongeren te vertellen wat zij allemaal wel niet weten, bijvoorbeeld hoe de grondsamenstelling van het zuidelijk deel van Frankrijk is(ja, dat heb ik echt geleerd!), terwijl daar maar een heeeeeel beperkte groep studenten (<= 0 ? ) waarschijnlijk op zit te wachten.

Ik ben er heilig van overtuigd dat een andere aanpak kan werken: Jongeren zijn mensen met potentie. Als je ze op de goede manier weet te prikkelen kunnen ze enorm veel betekenen voor de maatschappij. Docenten moeten mensen zijn die op basis van wat meer levenservaring kunnen dienen als klankbord voor de jongeren en die ze kunnen helpen met allerlei vraagstukken. Ook moeten docenten het vermogen hebben om te praten met jongeren en hun passies los weten te prikkelen. Docenten moeten zich kunnen verplaatsen in de scholieren en niet een "ik weet het allemaal en dat ik ga jou vertellen"-houding aannemen. Wat zou het onderwijs dan leuk worden! Zowel voor de docent als voor de leerling.

Ok, ik snap wel dat bepaalde basiskennis gewoon geleerd moet worden. Maar ik snap niet dat we nog steeds jongeren dwingen om tot hun achttiende braaf van 9 tot 15 uur in een schoolbankje te zitten luisteren naar de docent. Diezelfde docent laat ze vervolgens huiswerk maken en kijkt dat vervolgens na om te zien of ze wel gehoord hebben wat hij gezegd heeft. Laten we leuke, aansprekende, maatschappelijk verantwoorde projecten gaan doen met ze. Laten we samen (docenten en leerlingen) de wereld gaan verkennen. Laten we samen mooi producten bouwen en nieuwe concepten verzinnen. Want als ze (de jongeren) ergens goed in zijn is het dat wel: Samenwerken!

Jongeren staan al sinds hun tiende levensjaar met elkaar in contact via Hyves, Facebook, Twitter, Habbo Hotel en nog veel meer van dat soort dingen. Ze communiceren zich een ongeluk. Wellicht niet in fatsoenlijk nederlands, maar wel op een manier waarop ze elkaar snappen. Alleen menig volwassene snapt ze niet…

Je bent jong, de wereld ligt aan je voeten…., maar ja, je moet naar school… En als je dan aan je ouders vraagt waarom dat in hemelsnaam moet krijg je 9 van de 10 keer als antwoord: “Dat hoort zo jongen, dat moest papa vroeger ook…”

I rest my case…

Lift kapot
Met een ferme dreun 
En een doffe plof
kwam ie tot stilstand
Beneden in de kelder

En daar hing ie
Eenzaam, Stil en verlaten
En wij maar lopen
Afgevend op de lift

TV Avond
Zit je dan, op maandagavond
Glaasje cola, televisie aan
Al uren lang, puur genieten
Dit is jouw avond, tjakka!

De avond gaat voorbij
Half twaalf, tijd om af te haken
En dan ineens die ene vraag:
“Wat was er op vandaag?”

Mauro
Henk Bleeker  had een leuk ideetje
Speciaal voor Mauro, arme Mauro
Er was een plekje op de tribune
Het kon niet op, dikke pret

Maar Mauro wilde niet
Had geen zin aan FC Twente
“Zie je wel, niet geintegreerd!
Hoort weer gewoon in Angola”

De minister zat alleen
Geen vrienden om hem heen
Ach, het was toch een prutwedstrijd
Wat deed ie hier eigenlijk?

Weekje later kreeg hij een briefje
Enkeltje Angola, gratis en voor niets
Hij wilde niet, vond ‘t niet leuk
‘t was ‘m daar veel te warm

Dinsdagmiddag, 11 september 2001, rond 14:30 zat ik boven op zolder achter mijn computer. De bedoeling was dat ik wat aan het doen was voor mijn HBO studie Informatica. Ik was 18, zat net in het tweede jaar en het liep allemaal niet heel erg fantastisch op school. Wij hadden het gevoel dat we nauwelijks les kregen en daarom zat ik dus ook vaak thuis. De zin om aan het werk te gaan was er vaak niet echt. Ondertussen stond uiteraard ook ICQ(een messenger die toen veel populairder was dan de MSN Messenger die nu velen gebruiken) aan zodat ik altijd klasgenoten kon bereiken om te mopperen over hoe slecht we het wel niet hadden.

Ik weet niet wat ik precies zat te doen, maar ineens kwam er een berichtje binnen van een (eveneens twentse) klasgenoot: “d’r is ja kats een vliegtuug in het WTC gevlogen, check CNN”. Degene die dat stuurde was niet iemand van de flauwe grapjes en ik probeerde op internet aan informatie te komen. Ik weet niet precies waar ik gekeken heb, maar merkte wel dat het internet traag was en op de sites waar ik nog kon komen was nog weinig te zien. De boel was zwaar overbelast, iets wat nu lastig voor te stellen is. Dat moet rond een uur of 15:00 zijn geweest.

Ik stormde naar beneden. Mijn moeder zat RTL4 te kijken. Oprah Winfrey of The Bold And The Beautiful of zoiets. Ik zei dat er een ongeluk was gebeurd in New York en dat dat op CNN te zien zou zijn. Na even zappen vonden we CNN en hebben we zitten kijken. Zwarte rook uit 1 van de torens. Heftig! We dachten nog aan mijn broer die 3 weken daarvoor er was geweest. Gelukkig dat hij er nu niet was…. We dachten ook nog aan de neven van mijn moeder die allemaal in New Jersey woonden en regelmatig in New York kwamen. Toen we rond 15:05 een vliegtuig de toren zagen raken dachten we dat dat wellicht beelden waren van een half uurtje terug, maar dat bleek niet het geval. Langszaam drong het besef door dat er hier iets onwerkelijks gebeurde. Daarna ademloos zitten kijken en diverse keren op en neer gerend van de computer op zolder naar de tv beneden. Op dat moment hield ik alles voor mogelijk en dus ook dat de geruchten dat er vliegtuigen onderweg waren naar Londen en Parijs zomaar waar konden zijn. Het voelde zo onwerkelijk….

Tot 11 September 2001 leek voor mij de wereld betrekkelijk veilig. Het heftigste wat ik had meegemaakt was de vuurwerkramp anderhalf eerder. Dat was een gebeurtenis die behoorlijke indruk op mij maakte omdat dat in mijn stad plaatsvond. Het besef dat de wereld niet zo veilig was als de zandbak waarin ik vroeger speelde en de straat waarin ik woonde kreeg ik toen al een beetje, maar dat was een ongeluk en ongelukken konden nou eenmaal gebeuren.

Op die dinsdag in September kwam, op het moment dat het tweede vliegtuig het WTC raakte het besef dat dit geen ongeluk was, maar pure opzet. Het besef dat mensen zo gek zouden zijn had ik daarvoor nog niet, hoewel ze er ongetwijfeld al wel waren en waren geweest had ik daar nooit bij stilgestaan. Ik was net 18, net kind af en eigenlijk leek de wereld nog 1 grote bol vol vrolijkheid. Mijn leventje stond bol van vrolijkheid, gezelligheid en blijheid. Dat hield na die 11e September een beetje op. Het feit dat de televisie er bovenop zat en we live alles konden volgden speelden daarbij een grote rol. Ik zag live de wereld zijn onschuld verliezen en op dat moment wist je ook niet of het daar bij bleef. Zou er meer gebeuren? Zou er op 12 september opnieuw iets gebeuren? Zou er een oorlog uitbreken? Zou er ook zoiets in Europa of Nederland kunnen gebeuren?

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben echt niet in een depressie geschoten toen, maar ik denk achteraf gezien wel dat dat het moment is geweest waarop ik echt besefte dat er ook vele ellende en geweld op de wereld was. Daarvoor voelde ik me beschermd, ik zag dat soort dingen ook niet vaak en van menig oorlog begreep ik niets en gevoelsmatig waren al die landen verder weg dan Amerika.

Sindsdien ben ik een nieuwsjunk. Ik wil alles weten, overal als eerste over lezen en vooral ook weten wat mensen er van vinden. De jaren daarop volgden nog meer aanslagen en elke keer zat ik er bovenop. De bombardementen in treinen in Madrid en de aanslagen in Londen. Die laatste staan me een stuk helderder voor de geest dan die eerste. Ik weet dat ik die aanslagen in Londen op de voet gevolgd heb op het werk. Ik heb die dag niets uitgevoerd. Op de een of andere manier klonk voor mij Londen een stuk dichter bij dan Madrid. Misschien ook omdat ik er zelf ooit geweest was.

Ik ben er wel van overtuigd. De wereld is veranderd na 9/11. In ieder geval in mijn beleving. Door mijn leeftijd toen heb ik alles heel bewust meegemaakt en heeft het ook grote indruk gemaakt. Ik denk dat zoiets op je 18 meer indruk maakt dan bijvoorbeeld op je 8ste of 38ste levensjaar. Ik was niets gewend en werd ruw van mijn “wat is de wereld toch mooi” roze wolk gestoten.

Nu, 10 jaar later, weet ik inmiddels dat de wereld inderdaad niet zo mooi is, maar ook weet ik dat er vele mensen zijn die de wereld een beetje mooier proberen te maken en die proberen te helpen in tijden van nood. Bijvoorbeeld de hulpverleners van 9/11, maar ook anderen. Elke verschrikkelijke gebeurtenis kent ook zijn positieve kant. Na elke gebeurtenis komt er hulp op gang, mensen zoeken elkaar op, praten met elkaar en helpen waar het kan. Die gedachte houd ik er maar in bij elke ramp, aanslag en oorlog die ik voorbij zie komen. De laatste die veel indruk maakte was op het eiland Utoya. Vooral de aangrijpende verhalen van mensen die anderen helpen te overleven maakten diepe indruk.

Vanmiddag sta ik stil bij 10 jaar 9/11. Ik neem aan dat jullie dat ook doen. Wat is jullie verhaal over 9/11?

Het is slechts een jaar of 3 geleden dat ik echt serieus ging kijken naar Apple. Ik heb af en toe van die periodes dat ik “wel eens wat anders wil” en na jaren van klooien met Windows en daarna met Linux was Apple het enige “andere” dat nog over was. Weliswaar werd ik vooral gelokt door de iPhone 3G, het zou mijn eerste smartphone worden en ik vond ‘m gelijk woest aantrekkelijk. Ik had ooit wel eens zitten pielen met PalmOS dingetjes en Windows Mobile toestanden, daar zag ik mezelf in ieder geval niet echt iets nuttigs mee doen. De prijs van de iPhone (een abonnement van 30 euro per maand en 79 euro eenmalig oid) was minder aantrekkelijk, maar ach, je hebt een goeie baan en je wilt wat….

En zo liep ik dus met m’n iPhone. Waar ik een tijdje ervoor iTunes nog afdeed als een wanstaltig product moest ik er nu wel aan. Het heeft best wat narigheid opgeleverd in het begin. Door me te verdiepen in Apple kwam er achter dat het ook het handigst werkt als je dan ook maar gelijk van alles neemt en je leert “denken” op de Apple manier. Als je alle spullen van Apple gebruikt zoals ze bedoeld zijn werken ze voortreffelijk. Sindsdien staat er hier dus een iMac, iPad, iPhone, Airport Extreme, Airport Express, Apple TV 1st gen, Apple TV 2nd gen in huis. Ik wil niet anders meer, ik ben verkocht, Apple is geweldig!

Door m’n toenemende enthousiasme ben ik me ook maar eens gaan verdiepen in de persoon van Steve Jobs, de verpersoonlijking van Apple en door sommigen haast aanbeden als een soort God. Op de een of andere manier had ik ook vrij snel iets met deze man. Met steevast z’n zwarte coltrui en spijkerbroek kwam ie bij elk Apple event weer het podium op om te vertellen wat voor ‘n moois ze nu weer bedacht hadden. Waar ie jaren geleden nog een pafferige dikke kerel was was ie de afgelopen een dun iel mannetje geworden, dat was best wel confronterend om te zien. Die Apple keynotes zijn allemaal heel erg doordacht, maar het zag er zo lekker casual uit! Het feit dat hij het als CEO aandurfde om niet in pak te komen maar lekker in spijkerbroek maakte ‘m voor mij gelijk tot held. Ik heb niets met mensen in pakken, vooral niet met diegene die veel praten, maar geen weinig zeggen.

Nou en dan haal je eens een boekje bij de bieb over Steve Jobs en na het lezen van daarvan intrigeert de persoon van Jobs me nog meer. Het schijnt op z’n tijd een enorm eikel te kunnen zijn, hij woonde een aantal jaren in een gigantisch huis met in de woonkamer slechts 1 stoel, hij liet ontwikkelaars van MacOS 30 keer terugkomen met een design voor scrollbalkjes, etc. Maar ook lees je over zijn ziekte en hoe hij er jaren lang mee om ging. Dezelfde ziekte die hem nu waarschijnlijk heeft doen besluiten te stoppen. Er zijn oneindig veel dingen te noemen die Jobs typeren als een bijzonder figuur.

Je kunt voor ‘m zijn, of tegen ‘m, maar je kunt er niet omheen dat ie iets teweeg heeft gebracht. Ik geloof er heilig in dat Apple zonder hem niet zover was gekomen als het nu is. Apple is voorloper op het gebied van User Interfaces en design van apparatuur. Jobs heeft hier een behoorlijke vinger in de pap gehad. Ik ben mede dankzij hem ook veel meer gaan geloven in het fenomeen usability. Vele techneuten beseffen zich niet dat ook Henk en Ingrid (Beetje een beladen stel… nou ja, of een ander stel) gebruik moeten kunnen maken van hun brouwsels. Het is nog steeds stuitend om te zien hoe vreselijk slechte userinterfaces mensen bedenken kunnen, zeker in de wereld van de smartphones en de tablets. Als je het mij vraagt loopt Apple kilometers voor. Ik heb allerlei mobieltjes in mijn hand gehad en werd er vooral verdrietig van. Ik kan gewoon niet werken met bijvoorbeeld Android 2.3 voor mobieltjes en zowaar nog minder met Android Honeycomb voor tablets: Het zal mijn appeligheid wel zijn…

En als je dan leest dat mensen helemaal gelukkig worden van een gedrocht van een userinterface die HTC bedacht heeft dan denk je: Tja, Steve we gaan je missen! Het ga je goed!

Zoals de echte Enschedeers onder jullie al lang zullen weten heeft onze burgemeester een geniaal plan bedacht. De beste man wil een Hop-on, Hop-off toeristenbus zoals ook de grote steden als Londen, Parijs en Barcelona die kennen. Er is echter 1 probleempje: Wat zijn de bezienswaardigheden in Enschede? Uw favoriete blogger is de beroerdste niet en stippelt alvast een prachtige route uit, inclusief alle instructies voor de gids. Ik zou zeggen: Bus kopen en gaan!

Welkom dames en heren! Speciaal voor de zojuist ingestapten zal ik even herhalen dat de uitleg die ik, uw gids van vanmiddag, geef ook zijn te beluisteren in het Duits, Frans, Engels, Chinees, Zwahili en Oegoeboegoe, speciaal voor onze buitenlandse gasten!

Goed, u bent zojuist ingestapt vanaf het terras van Tutti2go. De bekendste koffiecorner van ons land! Was het niet vanwege de afmetingen van het koffiehuisje, dan was het wel vanwege de ophef van het overbekende inbraakfilmpje dat de landelijke media (zelfs Hart van Nederland!) heeft behaald. Uiteraard kunt u bij terugkomst nog even binnenwandelen bij het iets grotere Tuttitalia 2 deuren verder, alwaar de eigenaar u graag de beelden zal laten zien.

We rijden verder en steken de prachtige spoorlijn naar Duitsland over om vervolgens linksaf de Molenstraat in te slaan. Als u een maand geleden was gekomen had u hier nog de prachtige gevel van de voormalige machinefabriek Sanders kunnen zien, maar deze is recentelijk gesloopt, net als vele andere mooie bouwwerken in de stad.

We slaan rechtsaf de H.B. Blijdensteinlaan in, al wordt deze in de volksmond vaak de cultuurmijl genoemd. Althans, dat is de bedoeling, zoals u aan de grote borden kunt zien die er staan. Direct op de hoek met de Molenstraat ziet u het eerste stukje cultuur al: Het prachtige gebouw van het leger des heils wat regelmatig in het nieuws verschijnt en helaas vaak niet vanwege culturele aspecten.

We rijden verder over de cultuurmijl en links ziet u een oude begraafplaats die tegenwoordig is opengesteld voor het publiek. Het publiek durft er echter niet te komen.

We steken nu de kruising met de Lasondersingel over. Rechts ziet u het Rijksmuseum en we slaan linksaf de Museumlaan in. We rijden nu de door de vuurwerkramp verwoeste wijk Roombeek in. Recht voor u ziet u het Cremermuseum met daarachter een gebouw dat zomaar door Gaudi ontworpen had kunnen zijn, ware het niet dat het gewoon door ene Claus en Kaan is ontworpen.

We rijden verder over de Roomweg. Links ziet u het gebied waar de vuurwerkfabriek gestaan heeft. Dit gebied wordt nog elk weekend bezocht door vele dagjesmensen. Rechts ziet u de prachtig aangelegde Roombeek…. Ja, beek ja, althans als er water in staat en de algen weg zijn, dan is er een soort beek te onderscheiden. Aan deze prachtige beek is overigens de studio gelegen van onze lokale trots TV Enschede FM. Verderop ziet u rechts een winkelcentrum, alwaar de Jumbo supermarkt recentelijk nog is overvallen. Ik vertel u dit omdat vaak het beeld bestaat dat er in Enschede en omstreken nooit iets gebeurd, maar ook dit kan ik dus ontkrachten! Ook qua evenementen is dit The Place To Be, zo was hier recentelijk nog de RTV Oost Zet ‘M Op 11 Tour te bewonderen, toch een evenement van formaat hier in de regio.

We rijden verder langs de oude Grolschbrouwerij en draaien links de deurningerstraat in. Verderop gaan we rechtsaf de Boddenkampsingel op. Hier is eigenlijk helemaal niets bijzonders te zien, uitgezonderd één van de prachtige parken die Enschede rijk is! Het Gerrit-Jan van Heekpark, vernoemd naar één van de Van Heekjes, waarschijnlijke ene Gerrit-Jan….

We steken de Hengelosestraat over en zien links de prachtige woonboulevard van Enschede liggen. Het is hier steevast elke zaterdag een verkeerschaos, doordat half Enschede uitloopt naar toppers als de Kwantum en de Leenbakker.

We gaan onder het spoor door en rijden langs het Volkspark. Opnieuw een park dat is aangelegd door één van de van Heekjes, maar tegenwoordig vooral geroemd vanwege de prachtige kermis alwaar altijd vele bekende artiesten komen optreden. Denk hierbij bijvoorbeelden aan Matsoe Matsoe en Barbie van de alom geroemde serie Oh Oh Cherso.

Verderop ziet u aan de rechterkant een hele hoge school, genaamd Saxion. Als we de hoek om gaan en over de Ripperdastraat rijden ziet u links een nog hogere school, ook Saxion genaamd. Hier huisvest de Academie Creatieve Technologie, een broeinest van creativiteit en technologie!

We rijden verder langs het wonderschone ziekenhuis stadsmaten en aan uw linkerhand ziet u een prachtige villa alwaar Tactus verslavingszorg gevestigd is.

We rijden nu over de rotonde bij het Dish Hotel. Nou ja, Dish Hotel…. Ooit was dit een hotel, maar tegenwoordig huisvesten hier alleen nog diverse internationale studenten waar Enschede er velen van heeft.

Als u links kijkt ziet u de prachtige woning van de bekendste blogger van Enschede. Deze persoon staat bekend om zijn messcherpe blogs, met vaak een cynische ondertoon. U kent ongetwijfeld allemaal zijn werk…

We rijden nu rechts het Mooienhof op. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden is er hier weinig moois aan. Vooral op zaterdag is het hier een gezellig drukte van marktkooplui die massaal in de file staan om op het van Heekplein te kunnen komen om hun marktkraam op te ruimen.

Recht voor u ziet de Alphatoren. De hoogste woontoren van heel Twente! Dat is ook logisch, want eigenlijk had ie helemaal niet gebouwd mogen worden omdat defensie op de luchthaven Twente een radar heeft staan die last heeft van hoogbouw. Verdere hoogbouw is dan ook absoluut uitgesloten de komende 100 jaar….

We rijden langzaam de Oldenzaalsestraat af, u ziet aan uw rechterhand nog een prachtig leegstand kantoorpand alwaar vroeger de ABN Amro gevestigd was. Mocht u overigens houden van het bezichtigen van leegstaande kantoorpanden dan kunt u in Enschede uw hart ophalen! We raden aan om bijvoorbeeld eens op het business and sciencepark tegenover de Universiteit Twente te gaan kijken. U ziet daar zover u kijken kunt lege kantoorpanden!

We komen nu weer terug bij ons beginpunt. Rest ons nog u veel plezier te wensen bij uw verdere invulling van uw dagje Enschede. Veel langer dan een dagje zal het ook niet worden, want we hebben ongeveer 2 hotels in onze prachtige stad, die overigens ook nog eens bijna allemaal buiten het fraaie stadscentrum liggen, maar dat terzijde… Tot de volgende keer bij Den Oudsten Hop-On/Hop-Off tours!