TEDxYouth 2011: Een verslag via de livestream

“Een whizzkid, een meisje met een wonderlamp, een asielzoekertje en een meisje met maar één been hadden samen een droom: Ze wilden de wereld verbeteren!”
Bovenstaande lijkt het begin van het zoveelste sprookje, maar dat is het absoluut niet. Het is mijn samenvatting van een dag vol van inspiratie door jongeren: TEDxYouth Amsterdam. Ik was er weliswaar niet bij, maar heb via de livestream alles meegekeken. En god wat was het mooi!

Vandaag was het 20 November: De dag van de internationale rechten van het kind en de dag waarop ook wereldwijd TEDxYouth evenementen worden gehouden. Wellicht zijn jullie al bekend met het fenomeen TED talks, praatjes door mensen met ideeën die de moeite waard zijn. TEDxYouth is een afsplitsing speciaal voor de jeugd. Het leuke was dat alles live werd gestreamt op internet. Ik heb dus vandaag 4 uur achter een stream gezeten. Vier uur die ik niet hadden willen missen!

De dag begon met Puck Meerburg, een 12-jarig jochie dat iPhone en iPad apps ontwikkeld. Waar veel kinderen van deze leeftijd liever de zondag doorbrengen met belletje trekken en spelen in de zandbak kwam hij speciaal naar Amsterdam om zijn verhaal te vertellen. Het gesprek was ingestoken als vraaggesprek. Puck werd bevraagd door Guido Crolla die zich ook wel Denkbeeldhouwer noemt. In het begin verliep het allemaal wat zenuwachtig, maar zodra het woord “Programmeren” genoemd werd sprong Puck op. Zijn ogen begonnen te twinkelen en hij begon te vertellen en al snel was de presentator de draad kwijt. Daarna zou er een demo volgen van Puck’s quiz app, maar door geklungel met het WiFi lukte dat niet. Spontaan werden er in de zaal hotspots opgezet om te proberen of de demo toch door kon gaan. Het jochie Puck noemde in al zijn jeugdige onschuldigheid ook nog even een WiFi wachtwoord wat ie helemaal niet had mogen noemen. Heerlijk, de toon was gezet!

Daarna kwam er de 14-jarige Marieke Peters met een inspirerend verhaal over haar wonderlamp. Ze had een lamp op d’r kamer hangen waaraan ze allerlei wijze spreuken hing. Daar maakte ze dan een mooi filmpje van en plaatste dat op Youtube. Dat filmpje werd opgepikt en mensen werden enthousiast. Er verschenen daarna meer van dat soort filmpjes. Een leuk, luchtig, maar inspirerend verhaal.

Iets heel anders kwam daarna: Meike Opdeijn, een begin twintiger die was getroffen door ziekte en de heftige gevolgen daarvan deed haar verhaal. Meike Obdeijn heeft de beslissing moeten nemen of ze haar been wilde laten afzetten of niet. Ze koos ervoor om dat te doen en om zo een nieuw leven te beginnen zonder pijn en ellende. Ze speelt nu rolstoeltennis en heeft de ambitie om naar de Paralympics te gaan. Een prachtige droom, waarover ze prachtig vertelde. De zaal zat ademloos te luisteren en ik, achter mijn livestream, ook.

Pelle Brakkee vertelde over zijn worsteling tussen zijn ondernemerschap en het onderwijs. De anekdote die me bij bleef was dat hij vroeg om hulp voor het schrijven van een businessplan en zijn economieleraar hem haarfijn vertelde dat hij 16 was en helemaal niet kon ondernemen. Het tegendeel bleek waar. Hiermee legde hij wat mij betreft ook pijnlijk bloot wat er schort aan het onderwijs in Nederland. We moeten veel meer luisteren naar de kinderen/jongeren. Ze hebben zoveel te vertellen! Dat bleek vandaag was.

Dan waren er nog George Tobal en Jossef Kallid. Een man van 25 en een jochie van 9 met beide eenzelfde verhaal over vluchten uit het land van herkomst. Er was echter 1 groot verschil: George had naar jaren onzekerheid uiteindelijk vorig jaar een verblijfsvergunning gekregen, maar Jossef nog niet. Ook dit gesprek was ingestoken als vraaggesprek. George vertelde zijn verhaal en wilde in gesprek gaan met het ventje Jossef. Echter, na 2 zinnen barstte het kind in tranen uit en werd er een filmpje ingestart. Daarna is het gesprek beëindigd. George lichtte later nog toe dat Jossef van slag was geraakt van het heftige verhaal van George. Een 9-jarig jongetje dat met 2 zinnen meer zegt dan menig politicus in 4 jaar. Heftig! (Kijken jullie mee vanuit Den Haag?)

Daarna kwam Danny Mekic. Volgens Sprout de meeste succesvolle jonge ondernemer van Nederland in 2009. Hij is nu 24 en is op zijn vijftiende begonnen met domeinbalie.nl. Net als meer jonge ondernemers heeft hij zijn school toen ook niet afgemaakt, maar dat inmiddels ruimschoots goedgemaakt met een studie rechten. Mooi om te zien hoe deze 24-jarige ontzettend zenuwachtig was voor een groep jonge high potentials. Achteraf gezien vond hij ze het mooiste publiek dat hij ooit gehad had.

Tot slot hield Richard De Hoop een geweldig inspirerend verhaal, waarin hij een tekst voordroeg met een somber beeld van onze huidige maatschappij. De tekst rolde op het projectiescherm achter hem op een Star Wars achtige manier voorbij. Vervolgens riep hij: “En als we dit nu eens omdraaien?”. De tekst kwam nu achterstevoren voorbij en hierdoor werden dezelfde zinnen ineens omgezet in een prachtig, motiverend verhaal. Erg knap gedaan!

Daarnaast trok hij nog een parallel tussen mensen en muziekinstrumenten. Luid schreeuwend en zingend werd de dag afgesloten en ook ik zat achter mijn laptop bijna mee te schreeuwen. Wat was het mooi! Het was een geweldig inspirerende dag! De hoofdboodschap was voor mij: “Jongeren, doe iets met je talent!”, I rest my case…

Super!

Iets met computers

Iedereen die in zijn werk iets met computers doet zal het herkennen: “Heej, jij doet toch iets met computers? Mijn computer doet nogal vreemd de laatste tijd…” en dan komt er een heel verhaal. Die mensen doen natuurlijk niets verder. Nou ja, ze downloaden af en toe een liedje via één of ander obscuur programmaatje, maar verder doen ze echt helemaal niets. Ja, oh ja, zoonlief speelt soms wat gratis spelletjes op internet ofzo. Maar verder doen ze niets. Steevast als je zulk soort pc’s dan bekeek kwam je een of andere collectie vieze plaatjes tegen oid. Hartstikke leuk allemaal…, maar ik doe niet meer mee.

Nee, ik ben er klaar mee, met die computers en dan vooral computers van anderen. Ik heb in mijn leven heel wat afgeprutst met hardware en software, maar ben sinds enkele jaren op een punt aanbeland dat ik daar geen zin meer in heb. Hoe dat kan? Och, na 20 jaar heb je het wel eens gezien…

Het begon op de basisschool. We hadden welgeteld 1 computer met Windows 3.11 in de klas staan, maar die moest wel om de week naar een ander klaslokaal verplaatst worden omdat we meer klassen hadden dan computers. Mijn leraar van groep 8 toendertijd wist dat ik wel handig was met computers en vroeg me of ik het ding niet zodanig af kon richten dat het ding niets meer zou doen in de andere klas. Ietsje later hadden we uitbedacht dat we een “virus” moesten verzinnen en een dag later was mij GWBasic programmaatje klaar! Ik zette het ding in autoexec.bat en daardoor werd het direct bij het opstarten uitgevoerd. Het was helemaal geen virus, maar gewoon een programma’tje wat een scherm tevoorschijn toverde met de tekst: “Uw computer is besmet met het malta virus, schakel hem onmiddelijk uit”…. Als je echter de juiste toetsencombinatie indrukte startte ie gewoon door.

Nou, dat werkte. De juf van groep 4 was helemaal over d’r toeren en heeft de computeropa ingeschakeld. De computeropa is een week aan het zoeken geweest, maar kon niets vinden. Daarna is er een of ander bedrijf ingehuurd die de boel opgelost heeft (voor een zacht prijsje waarschijnlijk). Ik wist van niets…, mijn leraar van toendertijd ook niet .

Daarnaast zat ik thuis ook al te klooien met computers. We hadden ooit een uberhippe 486 met een 25Mhz processor. We vonden wel eens tijd dat het ding geupgrade moest worden. Een handige achterbuurjongen had nog een 40Mhz processor liggen en wilde ons die wel verkopen. We vroegen ook of hij ‘m erin wilde zetten, want dat had ik toendertijd nog nooit gedaan…. Hij ook niet blijkbaar… Gevolg: Computer kaduuk… Het ding is afgevoerd naar Computer SOS en na een week of twee kregen we ‘m terug met een nieuw moederbord en al. En ook nog een snellere processor! Kassa! Dat vonden vooral pa en ma erg leuk…. :-S

Zelf heb ik ook eens de legendarische geheugenreepjes fout gemaakt die velen wel eens gemaakt hebben: Het verkeerd om plaatsen van die dingen. Het was een reepje van 128 MB ofzo en daar had ik best veel geld voor betaald. Ze zaten dan weliswaar wel wat scheef in de brackets, maar dat had ik niet gezien. Toen ik daarna de computer aanzette klonk er een dof plofje en rook ie niet zo fris meer. Gelukkig had alleen de geheugenmodule het begeven en niet de hele computer.

Ik weet ook nog de dag dat we internet kregen. Dat was natuurlijk geweldig. We hadden een 14K4 modem en daarmee zoefden we over het internet. Dat ging niet zonder slag of stoot. Regelmatig stonden we bij internetprovider A1 op de stoep om bijvoorbeeld diskette’s op te halen met de nieuwste versie van Netscape of de WinSock drivers. Van die laatste heb ik tot enkele jaren geleden nog steeds nachtmerries gehad. Dat was mijn eerste aanraking met de Windows driver hel. Dat was weliswaar nog met Windows 3.11, maar heel veel beter is het de jaren daarop niet geworden.

Toen ik dat Windows gedoe en geschroef en vervangen van hardware wel eens een keer gezien had ben ik begonnen met een nieuwe uitdaging: Linux. Ik ben naar de winkel gerend en heb een versie van Suse gekocht. Gekocht? Ja, gekocht. Want het downloaden van internet en branden (hadden we wel eens een brander? Misschien net een 2x speed) was duurder dan het spul in de winkel kopen. Volgens mij kostte het geintje toen nog 80 gulden. Maar dan had je ook wat! Suse 6.3!

Nou, dat was erg leuk. Vooral het prutsen met de terminal was leuk. Al snel wilde ik een oude computer inrichten als server. Zo had ik een 486 die jarenlang als firewall heeft gediend in de meterkast. Daarnaast wilde ik ook spelen met het installeren van software. Installeren van webservers, dns-servers, etc. Ook het compilen van kernels werd een soort hobby. De kunst was een kernel te bouwen die precies voor jouw systeem was gebouwd, met geen overhead van andere drivers erin. Dat was erg leerzaam allemaal. Het compileren van een kernel en een Busybox basisset voor één of ander Palm device was wel het hoogtepunt! Wat was dat een feest toen dat werkte! Totaal onbruikbaar (zoooo traaaaaaaag), maar toch.

Toen ik daarvan de smaak te pakken had wilde ik op m’n desktop uiteraard Gentoo Linux hebben. De vrijheid daarin was groter dan in Suse, Debian en de andere smaakjes die ik geprobeerd had. Gentoo heb ik best lang gebruikt. Daarna ben ik over gegaan op Ubuntu. In tussentijds had ik diverse computers gekocht, desktopjes, laptopjes en ook de eerste EEE pc heb ik gehad.

Tja, en toen was ik er in één keer klaar mee. Ik had het gevoel alles wel gezien te hebben. Ik heb heel veel met Windows gedaan, tientallen keren geinstalleerd en geupgrade (van 3.11 tot server 2003) en de hele DLL en driver hel van voor tot achter gezien. Ik heb software ontwikkeld voor Windows met allerlei versies van Basic (Liberty Basic, Visual Basic) maar ook Borland Delphi, Borland C++ Builder, etc. Windows servers geinstalleerd (domain controllers, IIS, ISA server, etc). Het was leuk en leerzaam, maar ik ben er klaar mee. Hetzelfde geld voor Linux op de desktop. Ik heb het idee dat ik alles wel gezien heb en de ontwikkelingen een beetje stil staan. Op servers zweer ik nog steeds bij Debian of Ubuntu Linux. Maar verder ben ik er dus helemaal klaar mee. Uitgeprutst…

Ik wil tegenwoordig gewoon een computer die werkt. Ik wil niet meer schroeven, klooien en prutsen. Ik ben er helemaal klaar mee! Wat jullie?

Svetlana

Disclaimer: Ik snap het fenomeen spam. Onderstaande dien je dan ook niet al te serieus te nemen

Het speelt al een tijdje en ik vond dat ik het jullie maar eens moest vertellen. Het is niet iets dat je zomaar even vertelt, omdat er nogal een taboe op rust. Dus ik zal proberen het voorzichtig te brengen…

Zoals de titel al doet vermoeden gaat het over Svetlana (Niet te verwarren met SletVana). Een prachtige poolse/russische schone waar ik al maanden een soort geheime mailwisseling mee onderhoud. Nou ja, mailwisseling…, ze mailt mij vooral. Bijna elke dag is het wel raak en vind ik weer een mailtje van haar in mijn mailbox. Ik weet nog niet zo goed wat ik er mee moet.

Svetlana stuurt steevast mailtjes in krakemikkig Engels. Vaak met allerlei foto’s erbij enzo. Nou is dat niet erg. Ik ben ook niet zo goed in Engels en ik snap haar behoefte om met een woest aantrekkelijke gozer als mij te willen mailen. Ik bedoel, dat zou ik ook willen. En tja, ik spreek geen Pools, Russisch of andere oostblok taal en dus moet het maar in het Engels. Daar wil ik allemaal in meegaan, geen enkel probleem! Een ander issue is nog wel dat Svetlana nog niet zoveel van internetten en e-mailen begrijpt. Steevast stuurt ze namelijk elk mailtje met een ander afzenderadres. Heel gek, alsof ze elke keer een nieuw hotmail adres aanmaakt ofzo.

Het mailtje van Svetlana

Sowieso heb ik het idee dat ze niet helemaal eerlijk is tegen me. Ik weet niet helemaal maar waarom, maar 1 van de dingen is dat haar foto elke keer anders is. De ene dag is het een mooie blonde schone, de andere dag een dikke negerin en dan weer een broodmagere bruine. Je kunt me veel vertellen, maar zo snel veranderen mensen nou ook weer niet lijkt me. Daarnaast heb ik het idee dat ze me bedriegt met een ander. In het to-veld van het mailtje staan altijd allerlei mailadressen die niet van mij zijn. Heel gek… De verhalen in haar mailtjes zijn ook niet helemaal consistent. De ene dag zegt ze dat ze 26 is en op zoek naar een langdurige relatie. De andere keer is ze weer 23 en wil ze weer wat anders. Heel bijzonder allemaal…

Vandaag mailde ze dat ze m’n mailadres had gekregen van het agentschap “The Lonely Hearts”. Nou ben ik me niet bewust van het feit dat ik me daar ooit heb opgegeven, maar ok, het zou natuurlijk kunnen dat één van mijn vrienden zo aardig is geweest me daar op te geven. Overigens hoeven jullie dat niet te doen hoor. Ik snap dat het allemaal heel vriendelijk bedoeld is, maar ik vermaak me prima zo alleen hoor. Maar ja, Svetlana en haar verhalen bleven me intrigeren. het klopte allemaal net niet…

De grootste schrik kwam echter bij een zoektocht op internet. Zoals jullie zullen begrijpen zat ik avond aan avond te zoeken op Google of ik meer informatie over Svetlana kon vinden. Zo aan de zoekresultaten te zien kregen meer mensen mailtjes van haar en ergens op een forum vond ik een reactie van ene George die dat bevestigde. Verdorie! Svetlana heult ook met andere kerels! En niet zo weinig ook niet! Het antwoord wat die “George Grandpa” haar stuurt is helemaal belachelijk. Zo onbeschoft! Ik bedoel, ze kan dat niet helemaal eerlijk zijn geweest, maar zoiets mail je toch niet aan een leuke Russische of Poolse schone?

Maar ja, ondertussen twijfel ik. Ik vermoed dat ze me bedriegt, maar durf haar dat eigenlijk niet te vertellen. Misschien moet ik er maar eens een brief naar Mona aan wagen, of misschien zelfs wel Doctor Phil inschakelen. Ik weet zeker dat die geintresseerd in mijn verhaal, het is immers zo’n bijzonder verhaal. Ondertussen heb ik besloten even niet meer met haar te mailen. Ik kan me voorstellen dat jullie dat niet aardig vinden. Ter compensatie heb ik haar zojuist wel alle mailadressen van al mijn (Twitter, Facebook en IRL) vrienden gestuurd zodat ze jullie ook eens kan mailen. Ik heb erbij gezegd dat jullie het niet erg vinden als ze jullie wat vaker mailt, o omdat jullie verder toch ook niet zoveel te doen hebben. Ik bedoel, als je tijd hebt om deze hele blog uit te zitten heb je ook wel even tijd om wat aardigs terug te mailen naar Svetlana. Leuk idee he? Jullie doen mee he?

Disclaimer: Dat laatste is dus niet waar . Maar dat begrepen jullie hopelijk wel

Van drop-out naar join-in. Een visie op het onderwijs

Zo af en toe heb ik weer zo’n bui dat ik vind dat ik iets over onderwijs moet vertellen. Ik ben nu zelf een aantal jaren gezegend met een baan in het HBO onderwijs en dat is geweldig. Toch denk ik dat er veel mis is met het onderwijs in Nederland. Wat allemaal? Lees het hieronder! Misschien heb ik mijn roze bril weer eens op, maar och, wat de kan de wereld veel mooier worden met een andere manier van onderwijs!

Heel lang geleden heeft eens iemand bedacht dat het wel aardig was om onze kinderen en jongeren klaar te stomen voor de maatschappij. Dat moest dan gebeuren in een fenomeen dat men school ging noemen. In die school stond dan de meest wijze man van het dorp te vertellen hoe je moest rekenen, lezen en schrijven. Vroeger was je nadat je dat fatsoenlijk geleerd had wel zo’n beetje klaar en kon je aan het werk.

Een tijdje later vond waarschijnlijk iemand dat het wel aardig was om nog wat langer school aan te bieden om scholieren nog beter klaar te maken voor de maatschappij. Hier kreeg je als scholier een heleboel vakken waarvan je van de helft het nut niet direct inzag. De leraar voor de klas was een echte vakidioot die de opdracht had gekregen om jou zo veel mogelijk bij te brengen over geschiedenis, wiskunde, aardrijkskunde of economie (of al die andere vakken)…

Het systeem was dus vrij simpel: Een wijze man voor een klas die je vertelt hoe het moet. Vroeger dulde deze man absoluut geen tegenspraak, maar tegenwoordig valt dat niet meer te handhaven. De jeugd is mondigeren geworden en denkt zelf heel goed te weten wat ze willen en hoe het zit in de wereld. Het vak van docent wordt vooral op basis- en middelbare scholen moeilijker. Leerlingen willen niet naar school, zitten er omdat het moet en doen hun best om de docent zo gauw mogelijk gek te krijgen en dat lukt vaak heel aardig… Arme scholieren, arme docenten.

Ok, niet iedereen is zo. Er zullen leerlingen zijn die behoefte hebben aan een dergelijk strak systeem, maar er zijn er ook genoeg die dat niet hebben. Sterker nog, zij hebben last van het huidige systeem. De jongeren die echt menen te weten wat ze willen hebben iemand nodig om hun ideeën aan te spiegelen en hebben enorm de behoefte om zichzelf te ontplooien en niet in de hokjes te gaan zitten die de maatschappij voor hen bedacht heeft (wiskunde, economie, aardrijkskunde, etc). Het goede nieuws is dat ik denk dat we van die laatste groep er steeds meer krijgen. Het slechte nieuws is dat ons huidige onderwijssysteem daar helemaal niets mee kan en dat het er niet naar uit ziet dat we dat snel gaan veranderen met z’n allen. Gevolg: Een boel drop-outs. Ik hoor en zie ze nu al regelmatig voorbijkomen, bijvoorbeeld op m’n twitter timeline: Zogenaamde high-potentials die heel erg mooie dingen doen, maar niet hun diploma gaan halen omdat het onderwijssysteem niet met ze om kan gaan.

Er moet een systeem komen dat meer op maat is, waarbij we veel directer met het leven en de passies van de scholieren bezig zijn. Een veel belangrijkere verandering die daarvoor nodig is is echter dat wij (de maatschappij dat zijn wij!) onze hele mindset moeten veranderen. Even heel zwart-wit neergezet moeten we van het idee af dat jongeren van nature dom zijn, niets willen, er alleen maar zijn om leraren te pesten en het liefst de hele dag zuipen, roken, blowen en alles doen wat god verboden heeft. En ook dat ze vooral niet de behoefte hebben om ook maar iets zinnigs te leren. Zo moeten we ook van het idee af dat docenten er zijn om jongeren te vertellen wat zij allemaal wel niet weten, bijvoorbeeld hoe de grondsamenstelling van het zuidelijk deel van Frankrijk is(ja, dat heb ik echt geleerd!), terwijl daar maar een heeeeeel beperkte groep studenten (<= 0 ? ) waarschijnlijk op zit te wachten.

Ik ben er heilig van overtuigd dat een andere aanpak kan werken: Jongeren zijn mensen met potentie. Als je ze op de goede manier weet te prikkelen kunnen ze enorm veel betekenen voor de maatschappij. Docenten moeten mensen zijn die op basis van wat meer levenservaring kunnen dienen als klankbord voor de jongeren en die ze kunnen helpen met allerlei vraagstukken. Ook moeten docenten het vermogen hebben om te praten met jongeren en hun passies los weten te prikkelen. Docenten moeten zich kunnen verplaatsen in de scholieren en niet een "ik weet het allemaal en dat ik ga jou vertellen"-houding aannemen. Wat zou het onderwijs dan leuk worden! Zowel voor de docent als voor de leerling.

Ok, ik snap wel dat bepaalde basiskennis gewoon geleerd moet worden. Maar ik snap niet dat we nog steeds jongeren dwingen om tot hun achttiende braaf van 9 tot 15 uur in een schoolbankje te zitten luisteren naar de docent. Diezelfde docent laat ze vervolgens huiswerk maken en kijkt dat vervolgens na om te zien of ze wel gehoord hebben wat hij gezegd heeft. Laten we leuke, aansprekende, maatschappelijk verantwoorde projecten gaan doen met ze. Laten we samen (docenten en leerlingen) de wereld gaan verkennen. Laten we samen mooi producten bouwen en nieuwe concepten verzinnen. Want als ze (de jongeren) ergens goed in zijn is het dat wel: Samenwerken!

Jongeren staan al sinds hun tiende levensjaar met elkaar in contact via Hyves, Facebook, Twitter, Habbo Hotel en nog veel meer van dat soort dingen. Ze communiceren zich een ongeluk. Wellicht niet in fatsoenlijk nederlands, maar wel op een manier waarop ze elkaar snappen. Alleen menig volwassene snapt ze niet…

Je bent jong, de wereld ligt aan je voeten…., maar ja, je moet naar school… En als je dan aan je ouders vraagt waarom dat in hemelsnaam moet krijg je 9 van de 10 keer als antwoord: “Dat hoort zo jongen, dat moest papa vroeger ook…”

I rest my case…