Zomaar een zaterdagmiddag in Enschede

In Nederland kunnen we ons tegenwoordig met z’n allen overal druk om maken: De politiek, het milieu, het weer, voetbalplaatjes. Vanalles! Zo erg zelfs dat het eigenlijk ook wel weer grappig is als je er objectief naar kijkt. Een impressie van een normale Zaterdagmiddag in het centrum van Enschede:

Het begin van de zaterdagmiddag staat bij mij traditioneel in het teken van boodschappen doen. Dat is een soort noodzakelijk kwaad dat elke keer weer moet gebeuren en om het geheel zo draaglijk mogelijk te maken ren ik altijd naar de dichtstbijzijnde supermarkt, de Albert Heijn. Ik huppel de winkel door, gooi altijd net teveel in m’n mandje en al zwoegend en zeulend kom ik bij de kassa aan. Daar zie ik altijd een enorme rij van andere mensen die ook allemaal precies op dat tijdstip vinden dat ze boodschappen moeten doen. Eenmaal betaald sta ik de boodschappen in te pakken in m’n tassen en dan gebeurd het…. Achter me hoor ik: “Meneer, heb u ook voetbalplaatjes?”. WTF? Zie ik eruit alsof ik voetbalplaatjes heb dan? Met een vluchtig “NEE!” wimpel ik dat kind af. Net na de uitgang van de Albert Heijn staat de volgende: “NEE! IK HEB GEEN VOETBALPLAATJES! EN HAD IK ZE WEL DAN KREEG JIJ ZE NIET, ZEIKKIND!”. Dat laatste zei ik niet, dat dacht ik…. Ik mompelde waarschijnlijk iets als “Nee” en maakte me uit de voeten. Ik neem heel bewust geen voetbalplaatjes mee, ze verdwijnen hier thuis toch gelijk in de vuilnisbak.

Een uurtje later was ik op weg naar de dierenwinkel. Op de weg daarna toe staan geen ettertjes die je iets afhandig willen maken, maar volwassen mensen die je iets aan willen smeren. Nog erger…. “Wilt u deze flyer van Groenlinks?” vroeg een oudere man me. Opnieuw riep ik “Nee!” en liep stug door. Tien stappen verder stond er weer 1. Deze vroeg niets maar drukte me zo’n ding onder de neus, waarbij ik subiet doorliep. Wat moet ik met papierrommel van Groenlinks?

Nou, dan kom je nog een trekzakroemeen tegen die je bijna het geld uit de portemonnee kijkt en snel loop je de dierenwinkel binnen om er enkele minuten later weer uit te komen met een zak kattebakkorrels en twee speeltjes voor ‘m. De verkoopster frommelde ook nog een tijdschrift, “Lief dier” oid, in m’n tasje. Kreeg ik er zomaar bij. Voor de afwisseling en om de flyeraars te ontlopen nam ik een andere route terug. Dat had ik beter niet kunnen doen. Ineens zag ik overal mannetjes met groene mutsjes die een soort kampement hadden opgezet in de binnenstad en die iedereen vertelde hoe belangrijk Natuurmonumenten wel niet was. Daarna kwam ik nog een PVDA’er tegen die niet te beroerd was om een paar stappen mee te lopen en me te overtuigen van het feit dat ik toch echt zijn flyer mee moest nemen. Ik heb ietwat vriendelijk naar ‘m gelachen en z’n flyer maar meegenomen. Die arme jongen had het al moeilijk genoeg met z’n PVDA jasje en flyers. In de verte zag ik nog wat mensen in jasjes met rooie tomaten erop. Daar had ik net even geen zin meer in dus gauw ging ik een zijstraat in. In die straat stond een Tubantiamiep die mij vroeg of ik een krant meewilde. Dat heb ik maar gedaan, vind ik nog wel aardig ook nog en ik kon dat arme meisje toch niet met al d’r oud papier laten staan?

Nou, toen ik eenmaal thuis kwam bepakt en bezakt met kattebakkorrels, dierentijdschriften, Tubantia’s en flyers heb ik de boel uitgepakt en me even op de bank laten ploffen. Een halfuurtje later bedacht ik me dat ik nog naar de Mediamarkt wilde, Bluray-discjes kijken.

Ik kom de Kalanderij in en zie voor de Mediamarkt een grote groep mensen staan. Blijken ze daar een podiumpje te hebben staan, met een stellage erop waaraan spijkerbroeken hingen. Uitverkoop? Nee, spijkerbroekhangen (of op z’n twents: spiekerbokshangen). Dan denk je: Ach, dat is wel leuk ja, voor die kinderen die met pa en ma mee naar de stad moeten. Maar nee, er hingen volwassen kerels aan de spijkerbroeken… Ik vroeg me af wat voor een enorme prijs er wel niet te winnen moest zijn als volwassen kerels zich hiertoe lieten verleiden en ben dus even blijven staan. De prijs was fenomenaal: Een kortingsbon voor de winkel waar de broeken vandaan kwamen. Fantastisch! Na een diepe zucht maar hoofdschuddend richting Mediamarkt gelopen en toen ik daar naar binnen liep hoorde ik nog net de spiekerbokshangpresentatrice (3x woordwaarde) verzuchtend zeggen dat nu de kinderen wel weer eens mochten…

In de Mediamarkt stond ik samen met vele andere kanslozen DVD- en Bluraydiscjes te kijken. Ik kan me daar altijd wel even mee vermaken en ben dan ook nog wel eens in de verleiding iets te kopen. Zo ook dit keer… Eenmaal afgerekend kreeg ik een enorme plastic tas van de verkoopster met daarin mijn Bluray en de Mediazine, het blaadje van de Mediamarkt. Op zich leuk, alleen had ik er al ongeveer 6 van deze maand thuisliggen. Ik loop de Kalanderij uit en krijg, voordat ik nog “Nee, dankje” kan roepen, een proefzakje van Quacker cruesli in m’n hand gedrukt. Ook mooi…

Moraal van dit verhaal? Een beter milieu begint bij jezelf. Ik heb gister zoveel papier en plastic verzameld dat ik er carnavalswagen van kan bouwen. Ook de milieubewusten (Groenlinks en Natuurmonumenten) doen lustig mee met deze rotzooiterreur en als zelfs de dierenwinkel me al een tijdschrift meegeeft weet je pas hoe erg het gesteld in dit land. Iedere winkel, elk merk, elke politieke partij of groepering moet een flyer, folder of volledig tijdschrift hebben. De stapel flyers, kortingsbonnen, Mediazines, Tubantia’s en proefverpakkingen hoopt zich elke week meer op in villa Ruud. Het meeste gaat zo rechtstreeks de prullenbak in. En de gemeente maar roepen dat we alles apart moeten inzamelen, want ja, we hebben al zoveel afval en moeten goed zijn voor het milieu. Nou, ik weet wel wat!

Dus gemeenten en winkels: Begin eens met dit soort meuk aanpakken. Ik wil geen flyers, probeerverpakkingen, dierentijdschriften en Mediazines, tenzij ik daar uitdrukkelijk om vraag! Wees dus eens iets minder scheutig met de troep en geef het alleen mee aan mensen die er daadwerkelijk om vragen. Scheelt een hoop overbodige troep (en geld!).

Luie draken met een verstoord bioritme

Als er iets is waar we goed in zijn in Nederland is het wel het betuttelen van alles en iedereen. Gister viel mijn oog op het bericht “Experimenteren met schoolroosters” op TCTubantia.nl. Een directeur van een, door god verlaten, dorp in ons mooie Twente wil de basissschoolkindertjes wat later op school laten komen en wat langer door laten gaan. Is ook wel voor te stellen, want meneer runt een schooltje van 58 leerlingen en een zichzelf respecterend mens komt ook daar z’n bed niet meer voor uit, laat staan vroeg…

Het officiële verhaal hierbij heeft iets te maken met een bioritme en dat je later op de dag beter kunt leren enzo. Fantastisch mooi allemaal, maar het is natuurlijk je reinste flauwekul. Het is ook weer een mooi stukje waanzin van deze tijd. Omdat de kinderen nu niet presteren, denkt ie hiermee het ei van columbus te hebben, met z’n bioritme, mafketel. Dat gedoe rond dat bioritme slaat natuurlijk alles. Kom op zeg. Die verwende kinderen wennen er maar vast aan dat ze vroeg hun nest uit moeten komen. Dat moeten ze ook als ze een echte baan hebben(als ze die ooit krijgen met hun verstoorde bioritme gezwam…).

En dat brengt me op het onderwerp van dit verhaal: Betutteling. Waar vroeger nog gewoon gezegd werd dat je een luie draak was als je niet op tijd je nest uit kwam wordt daar nu het excuus bioritme voor gezocht. Net als dat kinderen die gewoon een beetje druk en irritant zijn nu ineens ADHD-kinderen genoemd worden. Maar ook de ongemanierde, onopgevoede etters van tegenwoordig krijgen al gauw deze stempel. Dat klinkt natuurlijk beter dan de aanspreekvorm “Rotkind” of iets in die richting die ze vroeger kregen. En oh ja, als je dan niet druk bent, maar wel de aandacht er niet bij kunt houden en zo af en toe op een rustige, nette, maar o zo irritante manier de leraar het bloed onder de nagels vandaan haalt heb je ADD. Geweldig allemaal…

Kunnen we niet beter leren omgaan met dit soort kinderen in plaats van er voortdurend maar stempeltjes op plakken? Volgens mij wordt niemand gelukkig met een stempelje ADHD. Het kind zelf niet, de ouders niet en de leerkracht al helemaal niet, want die moet dan op een speciale ADHD-cursus om te leren omgaan met dit soort gevallen. Complete waanzin als je het mij vraagt…. Een stukje gezond verstand en boeren nuchterheid helpt je ook een heel eind.

Mijn gevoel zegt dat dit soort dingen ook veel te vaak als excuus gebruikt worden. “Ja, pietertje wil niet uit bed, komt door z’n bioritme”. Nee, dat komt gewoon omdat kinderen nu eenmaal proberen lekker in hun nest te blijven liggen. De ouders krijgen het niet voor elkaar zoonlief te bewegen zijn nest uit te rollen en dus heeft ie een verstoord bioritme, want als je zegt dat je je tienjarige engeltje niet weet te bewegen uit z’n nest te komen maakt dat niet zo’n goeie indruk op de andere papa’s en mama’s. Terwijl die papa’s en mama’s allemaal een soortgelijk geval thuis hebben zitten…

Sowieso moet tegenwoordig alles bepraat worden. Ik word er vaak niet goed van, we praten er wat af met z’n allen. Zeker volwassen zijn daar goed in. Werkgroepjes, praatgroepjes, vergaderingen, overlegjes, HEI-dagen en hoe het ook allemaal heet. We praten ons suf de hele dag over van alles en nog wat. En dan vooral over onszelf, wat we voelen, willen en denken. Ik heb helemaal geen zin om de hele dag met iedereen te delen hoe ik me voel, waarom ik me zo voel en of ik het allemaal wel kan handlen (nog zo’n mooi woord). Verschrikkelijk! Hou op! Ga weg!

Kinderen en jongeren zijn wat directer in hun communicatie. Die zeggen gewoon lekker “Pietertje, hou je bek!” als Pietertje met een waanzinnig verhaal tegen ze aan begint te kletsen. Of de iets tactvollere kinderen zeggen iets als: “Pietertje, ga weg, ik vind jou stom!”, maar dan heb je het ook wel gehad. Wij volwassen moeten daar altijd uren / dagen / jaren omheen moeten draaien. Lijkt me heerlijk om er op een vergadering eens “Heej, Tom, ik vind jou stom!” uit te gooien, maar dat mag dan weer niet. Dat is niet sociaal geaccepteerd en dan heb je sociaal onwenselijk gedrag en voor je het weet moet er dan gepraat worden met je. Door teamleiders, managers of collega’s die allemaal even van je moeten weten waarom je dat zei en wat je erbij voelde enzo. En juist dat praten deed je al zoveel en uit pure frustratie daarvan gooide je eruit dat je collega X een enorme zak hooi vond. Jammer, jammer…

Maar ook bij kinderen is het niet meer zoals het geweest is. Vroeger werd er nog wel eens een goed potje gevochten op het schoolplein en dan kwam aan het eind de leraar erbij, die zei “Foei!” en dan moest je elkaar een handje geven en voor straf een halfuurtje in de hoek staan je zonden overdenken. Tegenwoordig wordt er bij een vechtpartijtje tussen twee kinderen al gauw gedacht aan allerlei sociale afwijkingen bij ze. De leraar neemt de kinderen mee naar binnen en er moet “gepraat” worden. Ellenlang gepraat…. “Wat voel je daar nou bij?” en “Hoe denk je dat Jantje zich nu voelt?” en “Hoe voorkomen we dat ‘t nu weer gebeurd?”. Er wordt zoveel gepraat dat je als kind bijna zin zou krijgen om die leraar een goeie linkse te verkopen, maar zodra je dat dan doet komt het nooit meer goed. Dan mag je maandenlang gezellig naar allerlei praatsessies enzo om je gevoel te uiten…. Heerlijk.

Slotconclusie van dit stuk is wel dat ik de betutteling van deze tijd nogal zat ben. Laten we nou eens gewoon lekker met z’n allen een potje normaal doen en vooral niet iedereen stempeltjes opdrukken en in hokjes duwen. Okee, Jantje heeft ADHD, so be it. Hoe kunnen we zorgen dat ie zo goed mogelijk functioneert in deze maatschappij? En ja, Miepje komt ‘s ochtends moeilijk d’r bed uit ja. Daar is een hele simpele oplossing voor: Een wekker en als ze dan toch te laat komt briefjes halen bij de conciërge en nablijven, lang…., steeds langer…. En dan ooit leert Miepje ook dat ze beter op tijd d’r nest uit kan rollen. Het is zooo makkelijk. Hoppakeej!

De iCal Roostertool is niet meer, een terugblik

Tja, mensen, zoals iedereen die ‘m gebruikte al gemerkt heeft is de iCal roostertool niet meer beschikbaar. Hij rapporteert nu nog netjes terug dat ie offline is, volgende week haal ik de hele site offline en is dus definitief niet meer te benaderen. Tijd voor een terugblik:

De iCal roostertool is ontstaan uit de behoefte om mijn lesrooster van Saxion in Google Calendar te krijgen. Het handmatig invoeren was lastig en tijdrovend en ik kwam tot het wijze inzicht dat dit makkelijker zou kunnen. Omdat ik toen geen idee had wie de roostersite van Saxion bouwde en ook niet de indruk had dat ik wel toegang zou krijgen tot de roosterdatabase ben ik alternatieven gaan zoeken. De oplossing vond ik in het geautomatiseerd parsen van de HTML van http://roosters.saxion.nl en dan de juiste informatie te pakken en die op een juiste manier in een iCal formaat te gieten. En zo geschiedde het…

Ik stuitte op Bennu, een aftands oude iCal library voor PHP die mij zou moeten helpen iCal te genereren. iCal is eigenlijk een gruwelijk simpel formaat (zie hier een voorbeeld) en het opbouwen ervan had ik ook zelf wel kunnen verzinnen. Het HTML Parsen was een kleine ramp, de HTML was waanzinnig beroerd opgebouwd en moeilijk te parsen. Met veel gepruts kwam er iets werkends uit voor mij. De lol was dat het in PHP geschreven was en ik het dus gewoon kon gebruiken als “online agenda” in Google Calendar, wat zoveel betekent dat ie zichzelf update en je er eigenlijk geen werk mee hebt. Ik had het op een gegeven moment zover dat ie bij elke aanroep naar de tool voor 6 weken je rooster teruggaf. Google Calendar roept automatisch elke 4 uur de URL op.

Toen ik het voor mij werkend had gekregen had ik snel de eerste collega aan mijn bureau staan die vroeg hoe ik dat gedaan had. Wat huiverig voor de consequenties heb ik dat niet al te hard rondgeroepen in het begin, omdat er mogelijk wel fouten in zaten en men bij Saxion ineens wel de nodige requests van mijn server zou zien verschijnen. Uiteindelijk toch maar de tool beschikbaar gesteld aan een paar collega’s binnen mijn team en al snel gebruikten steeds meer collega’s het.

Toen er op een dag een mailtje binnenkwam van Saxion systeembeheer die zich afvroegen waarom mijn server (via een reverse lookup kwamen ze op ruudgreven.nl uit) zoveel requests naar de roostersite deed heb ik het verhaal uitgelegd. Blijkbaar was mijn server aan het buggen geslagen want er kwamen duizenden requests per minuut binnen, dat kon niet goed zijn. Getriggerd door deze opmerking heb ik caching ingebouwd waardoor het aantal requests naar http://roosters.saxion.nl dramatisch verminderd werden. Om dit inzichtelijk te maken logde ik de verzoeken ook in een database. De systeembeheerders van Saxion vonden het eigenlijk wel een goed idee en vonden het prima dat ik zo’n dienst aan bood. Mooi, had ik eindelijk een soort informele toestemming.

Min of meer op hetzelfde moment heb ik het ding uitgebreid met klasseroosters. In het begin kon iedereen van Saxion de tool gebruiken, maar dit heb ik vrij snel bewust ingeperkt om te voorkomen dat ik enorm veel requests zou krijgen en ik allerlei mailtjes zou krijgen van mensen die het niet begrepen. In de eerste instantie had ik ‘m zo gemaakt dat ie alleen CII klassen pakte, later ook TKT klassen. Dit was dus bewust zo ingebouwd, uiteraard kon ie alle klassen gewoon doen (dat was zelfs makkelijker).

Na de bemoeienis van het IC (Systeembeheer van Saxion) ben ik wel regelmatig aan het pushen geweest om het toch vooral binnen Saxion voor elkaar te krijgen dat de roosters in iCal formaat aangeboden zouden worden. Na 2 jaar is dat nu eindelijk online verschenen en is daarmee mijn tool overbodig. Sterker nog, mijn tool kon niet meer werken omdat ook de HTML veranderd is en ik daardoor het hele parsegebeuren zou moeten aanpassen. Dat lijkt makkelijk, maar is een kriem vanwege de vele smerige hacks erin om uit die HTML te vissen wat ik nodig had. Kortom: Tool offline en doorverwijzen naar de Saxion oplossing was de enige oplossing. Dat heb ik dus gedaan.

En nu kijk ik weemoedig terug op bijna 3 jaar iCal roostertool.Hij is niet meer, wat rest zijn enkele statistieken (van precies een jaar, de rest ervoor heb ik toendertijd weggegooid).

De statistieken
Alle onderstaande gegevens gelden over de periode van 2 februari 2010 tot 2 februari 2011(de dag dat de tool offline ging).

• In een jaar tijd kreeg de site 316.628 requests. Dat zijn er dus gemiddeld zo’n 867 per dag. Waarbij valt op te merken dat veruit de meeste requests van de Google Calendar servers kwamen. Deze vroegen zo om de 4 uur allerlei roosters op.
• Er werden 185 verschillende roosters opgehaald afgelopen jaar, waarvan 33 docentroosters en dus 152 klassenroosters.
• Er kwamen verzoeken vanaf 4676 verschillende IP adressen. Waarvan 150 verschillende Saxion adressen (145.76.nogwat) en slechts 18 UT adressen (van bijvoorbeeld campusbewoners. Dit aantal IP adressen verbaast me enigzins, omdat de meeste toch vanaf Google Calendar servers komen en zoveel verschillende IP’s hebben die niet. Waarschijnlijk hebben er heel veel mensen eenmalig vanaf hun PC op ‘t linkje geklikt om er vervolgens achter te komend dat ze geen iCal hadden.
• Er zijn in dat jaar 82.078 requests naar de Saxion roostersite geweest. Dat lijkt veel, maar je moet je realiseren dat elke keer als ik het rooster ophaalde ik 6 requests naar de Saxion site deed (voor 6 weken). Ik cachde de roosters twee dagen. Als ik dat niet zou doen zou ik dus 316.628 * 6 requests naar Saxion hebben gedaan.

Omroep Gelderland en het nieuwsberichtje

Het volgende artikel is met een nogal ironische ondertoon geschreven. Voor diegene die het fenomeen ironie niet begrijpen is er hier een uitleg te vinden. Alvast bedankt!

Op maandag 7 februari jongstleden is in het prachtige, pittoreske, altijd zonnige Aalten een filiaal van Trekpleister overvallen. Uw favoriete blogger heeft enorm genoten van de vreselijk knullige en goedkope berichtgeving erover door, hoe kan het ook anders, de regionale omroep. In dit geval omroep Gelderland. Omroep Gelderland meld op haar Twitteraccount dat het account vooral gebruikt wordt om een overzicht te geven van het belangrijkste nieuws in Gelderland. Nou, op zich is een overval belangrijk nieuws. Maar het leuke is de manier waarop. Laten we eens beginnen met onderstaande schokkende bericht:

De overbuurvrouw, toch een belangrijke nieuwsbron, zeker in Aalten, heeft iets gezien. Dat is ook niet zo gek, want menige overbuur van de Trekpleister zit de hele dag achter de geraniums te kijken of er toevallig wat gebeurd. En als er dan wat gebeurd zijn ze graag bereid dit wereldkundig te maken. Bij voorkeur via de buurvrouw en daar weer een buurvrouw van, en haar broer, die het weer gehoord heeft van Annie op de hoek en die Annie heeft het aan de verslaggever vertelt, omdat ze die weer kent via haar kleinzoon. Omroep Gelderland praat liever niet met fatsoenlijke persvoorlichters van de politie, maar wel met Annie op de hoek, zij is immers als aanwonende deskundig op het gebied van overvallen op drogisterijen. Ook is ze volledig op de hoogte van de situatie op het plaats delict.

Dan denk je nog…. Ach, iedereen maakt fouten. Dat het nieuws via zo’n kanaal binnenkrijgt is al ernstig, maar dat je dat er dan nog bij zet is nog ernstiger. Maar het kan nog gekker:

Ik weet niet hoe vaak u in uw leven een overvaller gezien heeft. Ik gelukkig nooit, maar ik heb van horen zeggen dat overvallers over het algemeen zwart gekleed zijn en met een pistool of ander wapen lopen. Ook het feit dat hij “Overval” riep geeft al aan dat het hier een overvaller betrof. Dat is goed dat hij dat riep, want anders dacht de verkoopmedewerkster van de Trekpleister waarschijnlijk nog dat het ging om een gewone klant die voor een hoestdrankje kwam. Die komen doorgaans ook met pistolen binnen in Aalten.

Dus de reactie die ik erbij tweette was “Ja, dat doen ze…”. Ik bedoel, weinig overvallers gezien die roepen “Hoestdrank!” als ze een winkel komen overvallen. Sowieso vraag ik me wel af hoe wanhopig je als overvaller bent als je een filiaal van Trekpleister in f*cking Aalten overvalt. Ik bedoel: Je weet dat de dagopbrengst daar niet meer dan 3 euro en twee oude knopen is.

Ondertussen houd de overbuurvrouw, die met haar versgemaakte gehaktbal inmiddels van achter haar geraniums de boel gade slaat, omroep Gelderland op de hoogte. Het volgende, geruststellende, bericht komt binnen:

De verslaggever heeft dus geconstateerd dat het voorbij is. Er moet even bij vermeld worden dat de buurt elkaar omhelst. Want dat is nieuws, blijkbaar. Volgens mij omhelzen mensen in Aalten elkaar al als blijkt dat ‘t varken van boer Derksen gebigt heeft, maar ook dat is nieuws in Aalten en dus mag je elkaar omhelzen. Ze knuffelen er wat af…

Bottom-line is wel dat het nieuws op zichzelf natuurlijk niet zo grappig is, maar dat er een regionale omroep is die er een mooi stukje cabaret van weet te maken. Ondertussen is natuurlijk het echte nieuws dat er een Trekpleister in Aalten is. Kijk, als ze dat nou eens op de voorpagina van omroepgelderland.nl zetten…, maar nee hoor, allemaal non-nieuws.